برترینها: ماجرای قتل سوگند صیادی توسط پدرش، قلب مردم را جریحهدار کرده و میشود این طور گفت که بعد از حوادث تلخ دیماه، جنگ ۴۰ روزه و تبعات آن، این اولین جریان اجتماعی است که در شبکههای اجتماعی ذهن کاربران را مشغول کرده و خیلیها حتی مطالبه اعدام پدر سوگند صیادی را داشتهاند. این درخواست نشان میدهد این احتمالا، ترندترین جریانی است که طی هشت، نه ماه اخیر در شبکههای اجتماعی شکل گرفته. درباره این اتفاق خیلی تلخ بحثهای زیادی به راه افتاده؛ برخی کوتاهی سیستم آموزش و پرورش و مدیر مدرسه را یکی از مهمترین دلایل این اتفاق میدانند. در همین راستا دادستان کرمانشاه از دستگیری مدیر مدرسه سوگند خبر داد. این مقام قضایی دلیل بازداشت را قصور و سهلانگاری اعلام کرد.

دلیل دیگری که برای وقوع این ماجرا عنوان شده و قابل پیشبینی هم بود بررسی این ماجرا از جنبه زنستیزی با رویکرد فمینیستی بوده و این دیدگاه با نگاهی به اخبار هفتههای اخیر و وقوع چند قتل ناموسی شدت گرفته است. البته قتل سوگند صیادی با توجه به سن و سال و نحوه کشته شدن، فجیعترین بوده است.
گفتنی است یک موضوعی که در زیرمتن ماجرای سوگند جلب توجه میکند این است که برخلاف تعارفات رسانهای، برخی افراد معلومالحال در سالهای اخیر سعی در تقویت آن داشتند و درباره برخی استانهای غربی یک سری افاضات و نظریه پردازیهایی به خصوص بعد از سال1401 و بعد از مرگ مهسا امینی مطرح میکنند، مساله به آن صورتی که بخصوص در رسانههای خارج از کشور مطرح میشود، نیست.
در بطن این منطقه، یک سری تبعیضهای جنسیتی به صورت بنیادین وجود دارد و رسانههای فارسی زبان که عموما فرصتطلبانه از این قبیل ماجراها استفاده میکنند، نمیخواهند هزینه افشاگری درباره این مسائل را تقبل کنند، چون گروهی از بینندگان این شبکهها، خیالات و آرزوهای خود را در برنامههای آنان جستجو میکنند
بخش قابل توجه ساکنان استانهایی مثل کردستان، کرمانشاه و ایلام مسائل و سنتهای قومی را به صورت تاریخی از چند نسل قبل به ارث بردهاند که اجرای آنها منجر به تبعیض جنسیتی میشود و چون نقد و واکاوی این ماجرا برای رسانهها هزینه ایجاد میکند کسی جسارت و شجاعت نزدیکی به آنها را ندارد و این مسائل همچنان به صورت سیستماتیک در آن مناطق برقرار است.
اگرچه قوانین میتواند تشویق، تایید یا حتی مردم را از اجرای این سنتها و عرفهایی که در ذات خود تبعیض جنسیتی دارد پرهیز بدهد اما شاید وجود برخی خلاهای قانونی منجر به جلوگیری از اقدامات لازم در این زمینه شده است.

باید گفت برخلاف لباسهای زیبای زنان، زبان شیرین و مردم دوستداشتنی خطه غرب ایران که محرومیتهای زیادی را طی سالهای اخیر متحمل شدهاند، زن ستیزی در باور و بافت مردم آن منطقه وجود دارد و این موضوعی نیست که بتوان انکارش کرد. آن گروه از آدمهای رسانهای مثل شاهد علوی، مهدیه گلرو و نادر سلطانپور که دائما قومیتگرایی را تشویق میکنند حالا باید پاسخگو باشند که در چه زمینی حتی بستر تجزیهطلبی را تشویق میکنند و فضا را بیشتر از ظرفیتی که هست نشان میدهند.
حتی در میان اطرافیان پزشکیان بودند در دو سه سال اخیر افرادی اتیکت تجزیهطلبی و قومیت گرایی داشتند و گاهی درباره آذری زبانها و گاهی در مورد کُردهای عزیز موضوعاتی را مطرح کردند و در برخی تصاویر منتشر شده از مقامات رسمی در کنار آنها دیده شدند.
این افراد البته با هوشیاری مردم همان مناطق اکنون کمتر در انظار عمومی و فضای مجازی ظاهر میشوند و البته اینگونه ماجراها بستری دوباره برای فعالیت آنان فراهم میکند.
در پایان باید گفت قومیتگرایی و توجه به سنتهای قدیمی ماجرایی است که رسانهها دربارهاش تعارف میکنند و با توجه به اینکه تمامیت ارضی ایران خط قرمز هر وطن پرستی است باید به آموزش و پرورش بازگردیم و با تقویت این نهاد، بساط تبعیض جنسیتی و قومیتگرایی را کمرنگ و کمرنگ تر کنیم.