
براساس صورت سود و زیان حسابرسینشده ششماهه منتهی به شهریور ۱۴۰۵، بیمه آسیا با افزایش قابلتوجه هزینههای اداری و خسارت روبهرو شده است؛ هزینههای اداری و عمومی به نزدیک سه هزار میلیارد تومان رسیده و خسارت و مزایای پرداختی خالص نیز از مرز ۲۶ هزار و ۹۰۰ میلیارد تومان عبور کرده است. این ارقام نشان میدهد در کنار رشد درآمدها و سود، کنترل هزینهها همچنان یکی از محورهای مهم ارزیابی عملکرد شرکت است.
به گزارش خبرنگار روزنو،هزینههای اداری و عمومی بیمه آسیا از حدود هزار و ۸۲۸ میلیارد تومان در نیمه نخست سال گذشته به حدود ۲ هزار و ۹۵۸ میلیارد تومان افزایش یافته است؛ یعنی بیش از هزار و ۱۳۰ میلیارد تومان هزینه اضافی در شش ماه و رشدی نزدیک به ۶۲ درصد.
بهطور متوسط، شرکت در هر ماه حدود ۴۹۳ میلیارد تومان هزینه اداری و عمومی شناسایی کرده است. این هزینهها معادل نزدیک به ۴۸ درصد سود ناخالص فعالیتهای بیمهای دوره است؛ رقمی که اهمیت بررسی ترکیب هزینهها، بهرهوری ساختار اداری و نتیجه برنامههای مهار مخارج را برجسته میکند.
رشد هزینه اداری اندکی بیشتر از رشد ۶۱ درصدی حق بیمه خالص بوده است. بنابراین، با وجود افزایش مقیاس درآمد، نسبت هزینه اداری به حق بیمه خالص تقریباً در سطح ۸٫۸ درصد باقی مانده و کاهش محسوسی نداشته است. مدیریت شرکت باید نشان دهد افزایش مخارج چه اثری بر کیفیت خدمات، سرعت رسیدگی به پروندهها و بهرهوری داشته است.
در بخش خسارت نیز، خسارت و مزایای پرداختی ناخالص از حدود ۲۰ هزار و ۳۳۱ میلیارد تومان به ۳۰ هزار و ۲۴۳ میلیارد تومان رسیده؛ افزایشی نزدیک به ۹ هزار و ۹۱۲ میلیارد تومان و رشدی حدود ۴۹ درصد.
اما نکته مهمتر، افزایش سریعتر خسارت خالصِ باقیمانده بر عهده شرکت است. پس از کسر سهم بیمهگران اتکایی، خسارت و مزایای پرداختی خالص از حدود ۱۷ هزار و ۲۳۴ میلیارد تومان به ۲۶ هزار و ۹۷۰ میلیارد تومان افزایش یافته؛ یعنی حدود ۹ هزار و ۷۳۶ میلیارد تومان بیشتر از دوره مشابه و رشدی نزدیک به ۵۷ درصد.
به گزارش روزنو،در همین دوره، سهم بیمهگران اتکایی از خسارت تنها حدود ۶ درصد افزایش یافته و از نزدیک ۳ هزار و ۹۷ میلیارد تومان به ۳ هزار و ۲۷۴ میلیارد تومان رسیده است. در نتیجه، سهم بازیافت اتکایی از خسارت ناخالص از حدود ۱۵٫۲ درصد به ۱۰٫۸ درصد کاهش یافته است. این تغییر نشان میدهد بخش بزرگتری از خسارت ثبتشده در این سرفصل، بر عهده خود بیمه آسیا باقی مانده؛ موضوعی که بررسی ترکیب پرتفوی و قراردادهای اتکایی را ضروری میکند.
البته حق بیمه خالص با سرعت بیشتری از خسارت خالص رشد کرده و نسبت این دو از حدود ۸۲٫۸ درصد به ۸۰٫۳ درصد کاهش یافته است. بنابراین، افزایش مبلغ خسارت بهتنهایی نشانه افت عملکرد بیمهگری نیست؛ پرداخت خسارت، تعهد اصلی شرکت بیمه است. مسئله مدیریتی، تناسب قیمتگذاری و پذیرش ریسک با تعهدات، کفایت پوشش اتکایی و توان کنترل هزینههای اداره شرکت است.
سود بالاتر، ضرورت پاسخگویی درباره هزینهها را از بین نمیبرد. صورت مالی بیمه آسیا نشان میدهد همزمان با افزایش سود، هزینه اداری بیش از هزار میلیارد تومان و خسارت خالص نزدیک به ده هزار میلیارد تومان افزایش یافته است. توضیح روشن درباره منشأ رشد مخارج اداری و علت کاهش سهم نسبی بازیافت اتکایی، باید بخشی از گزارش عملکرد مدیریت به سهامداران باشد