این تصور که ایران دست روی دست خواهد گذاشت و نظاره‌گر حمله آمریکا و اسرائیل به زیرساخت‌هایش و تلاش آنها برای سرنگونی ساختار سیاسی کشور خواهد ماند، خطای محاسباتی بزرگی است. انگیزه واشنگتن و تل‌آویو بیش از آنکه محاسبات راهبردی واقعی باشد، ملاحظات انتخاباتی و سیاسی است: انتخابات اسرائیل شش روز دیگر و انتخابات آمریکا سیزده روز دیگر برگزار می‌شود.
به گزارش روز نو ایران از تمام ظرفیت‌های خود استفاده خواهد کرد تا هزینه هرگونه حمله را به سطحی بازدارنده و تحمل‌ناپذیر برساند. موج سوم جنگ در مرز‌های مشخصی محصور نخواهد ماند. شبکه‌های برق، تأسیسات آب‌شیرین‌کن، پالایشگاه‌ها و بنادر سراسر منطقه در آتش خواهند سوخت. ده‌ها میلیون نفر از دسترسی به آب و برق محروم خواهند شد و موج عظیمی از پناه‌جویان از کشور‌های عربی به سوی اروپا سرازیر خواهد شد. تنگه هرمز به‌طور کامل بسته خواهد شد، قیمت نفت جهش خواهد کرد و اقتصاد جهانی به سوی رکود سوق داده خواهد شد. اقتصاد اسرائیل که هم‌اکنون نیز زیر فشار بسیج نیرو‌ها و حملات موشکی فرسوده شده است، تاب تحمل یک جنگ فرسایشی طولانی‌مدت را نخواهد داشت. ترامپ نیز در بحرانی گرفتار خواهد شد که باقی‌مانده دوران ریاست‌جمهوری‌اش را خواهد بلعید و بحرانی حل‌ناشدنی برای جانشینانش به جا خواهد گذاشت.
دولتی که با تهدیدی وجودی روبه‌روست، خود را به هیچ حد و مرزی مقید نمی‌داند. حتی دیوان بین‌المللی دادگستری نیز در نظریه مشورتی سال ۱۹۹۶ خود درباره سلاح‌های هسته‌ای، «حق بنیادین هر دولت برای بقا» را تأیید کرد. دیوان همچنین نتوانست حتی در صورت توسل به افراطی‌ترین ابزارها، حکم به غیرقانونی بودن آنها بدهد، چنانچه «اصل بقای یک دولت در معرض خطر قرار گرفته باشد».
