
آویگدور لیبرمن در گفتوگو با کانال ۱۲ اسرائیل گفته است: «در شرایط کنونی هیچ ضرورت فوری برای حمله به ایران وجود ندارد و دادههای اطلاعاتی موجود نیز توجیهی برای انجام یک حمله فوری ارائه نمیکند».
به گزارش روز نو لیبرمن در ادامه مطرح کرد که اگر در مقطع کنونی عملیات نظامی علیه ایران انجام شود، انگیزه آن کاملاً سیاسی خواهد بود. او درباره تشکیل دولت نیز تأکید کرد به تشکیل دولت اقلیت با حمایت نمایندگان عرب کنست رای منفی خواهد داد. او مدعی شد دست کم ۱۰ نماینده دیگر از احزاب مختلف نیز موضعی مشابه دارند.
لیبرمن همچنین گفت با احزاب عربی وارد ائتلاف نخواهد شد و دولتی را که به حمایت آنان متکی باشد تشکیل نخواهد داد. او بیان کرد نتانیاهو تنها با روی کار آمدن دولتی از جناح راست کنار خواهد رفت و از شهروندان عرب خواست به احزاب صهیونیستی رای دهند. مواضع اخیر لیبرمن، تنها یکی از نمودهای شکاف عمیقی است که در هفتههای اخیر بر سر مسئله ایران، میان بنیامین نتانیاهو و طیفی از رقبا و نهادهای امنیتی اسرائیل شکل گرفته است. محور اصلی این اختلاف، نه اصل دشمنی با ایران که زمانبندی و انگیزه اقدام نظامی است.
گادی آیزنکوت، رهبر حزب یشار و مأمور تشکیل کابینه جدید، آشکارا نتانیاهو را به تلاش برای سیاسیکردن امنیت متهم کرده است. آیزنکوت که از هشت نوامبر مأمور تشکیل دولت شده، در بیانیهای تأکید کرد: «امنیت اسرائیل برای من بر هر موضوع دیگری اولویت دارد و هرگز نباید ابزاری برای کسب منافع سیاسی قرار گیرد». او و منابع نزدیک به او مطرح کردهاند که شرایط کنونی مستلزم «اقدام نظامی فوری» نیست و هر تصمیمی درباره ایران باید تا پس از تشکیل دولت جدید و پایدار به تعویق بیفتد.
این موضع آیزنکوت با ارزیابی فرماندهان نظامی همسو است. گزارشها حاکی است که ایال زامیر، رئیس ستاد ارتش، در جلسات توجیهی امنیتی به نتانیاهو و آیزنکوت، بر این نکته تأکید کرده که خطر ایران واقعی است، اما فوری نیست و ارتش ترجیح میدهد پیش از هر رویارویی، ثبات سیاسی داخلی، اجماع عمومی و هماهنگی با واشنگتن را در نظر بگیرد. زامیر هشدار داده که حمله بدون هماهنگی با آمریکا میتواند رژیم صهیونیستی را به «جنگ فرسایشی پرهزینه» بکشاند.
در مقابل، نتانیاهو نهتنها بر فوریت اقدام نظامی اصرار دارد، بلکه تحلیلگران اسرائیلی معتقدند او از عنوان کردن تهدید ایران استفاده ابزاری میکند تا مانع تشکیل دولت آیزنکوت شود. عاموس هارل، تحلیلگر نظامی هاآرتص، میگوید نتانیاهو «با ترس از آینده سیاسی خود، روایت تهدید ایران را دوباره بیرون کشیده تا از تشکیل کابینه توسط بلوک مخالفان جلوگیری کند و شاید بعدا دولت وحدت ملی را به سبک خودش تحمیل کند». بر اساس این تحلیل، نتانیاهو با طرح ادعای «تهدید فوری و فوقالعاده امنیتی از سوی ایران»، خواستار دولتی وحدتملی تحت رهبری خود است و در همین چارچوب، رئیس موساد را برای فشار بر واشنگتن جهت ازسرگیری عملیات نظامی به آمریکا فرستاده است.
شکاف موجود تنها به شخصیتها محدود نمیشود و به سطح نهادهای امنیتی نیز کشیده شده است. گزارشها از جمله گزارش واشنگتنپست حاکی است که نتانیاهو پیش از انتخابات ۲۷ اکتبر، برای هفتهها بر انجام حملات هوایی به ایران فشار آورده، اما با مخالفت زامیر مواجه شده و سپس تلاش کرده با سپردن مأموریت «عملیات مخفیانه» به رئیس موساد، ارتش و کابینه را دور بزند؛ اقدامی که به گفته منابع، خلاف عرف امنیتی رژیم صهیونیستی تلقی شده است. در سطح اهداف نیز تفاوتهایی دیده میشود؛ چنانکه نتانیاهو علنا از «براندازی نظام ایران» بهعنوان هدف نهایی سخن میگوید، در حالی که منتقدان در ساحت امنیتی، بر محدود ماندن اقدام به تهدید هستهای و پرهیز از ماجراجویی همهجانبه تأکید دارند.