پرسپولیسِ پُرمهره مهدی تارتار در خط حمله گزینه کم ندارد؛ بازیکنانی با ویژگی‌های متفاوت که هرکدام می‌توانند به شکلی گره از کار تیم باز کنند و مزیت‌های ویژه‌‌ای داشته باشند. اما بین این مهره‌ها، نباید فراموش کرد که امیرحسین محمودی ۱۹ ساله هم حرف‌های مهمی برای گفتن دارد؛ حتی اگر فرصت زیادی برای نشان دادن توانایی‌هایش پیدا نکند.
این صحنه از دقایق پایانی بازی با نساجی را ببینید. محمودی توپ را با سینه کنترل کرد، با یک سرتوپ و پشت‌پا مدافع مقابلش را از جریان بازی خارج کرد و بدون معطلی با یک شوت محکم روی پا دروازه حریف را تهدید کرد. البته توپ با اختلاف کمی از بالای دروازه بیرون رفت، اما همین حرکت کوتاه نشان داد تکنیک و جسارت محمودی چه چیزی می‌تواند به خط حمله پرسپولیس اضافه کند.
حالا مسئله فقط آمادگی محمودی نیست؛ بحث اصلی این است که تارتار چطور می‌خواهد در این ترافیک هجومی، از چنین بازیکنی استفاده کند. پرسپولیس تا پایان هفته یازدهم چندان به جوان‌هایش میدان نداده، درحالی‌که برخلاف یاسین سلمانی، بازیکنانی مثل محمودی و یا محمدحسین صادقی با همین فرصت‌های محدود نشان می‌دهد می‌تواند یکی از گزینه‌های جدی سرمربی باشد. داشتن مهره‌های زیاد یک امتیاز است؛ هنر تارتار این است که نگذارد استعدادهایی مثل محمودی پشت این ترافیک گم شوند. واقعا این استعداد حیف نیست؟
