براي زنده ماندن خودمان

روز هواي پاك فرا رسيده است. بر اساس تقويم رسمي ايران 29 دي ماه روز هواي پاك نام گرفته است. البته انتخاب اين روز در آخر نخستين ماه زمستان، به اين دليل بوده است كه در اين ايام معمولا بدترين واژگوني هوا اتفاق مي‌افتد و اگر كمك خود مردم نباشد، اين روزهاي كشنده، بسيار دردناك‌تر مي‌شود. البته نمي‌توان انكار كرد كه بزرگ شمردن يك روز، بار سنگيني را از دوش بدي هوا در شهرهاي بزرگ ايران بر نمي‌دارد و بايد دانست كه اين روز كه به نام روز هواي پاك اعلام شده است، تنها يك نشانه و اتفاق نمادين است. در حقيقت يك تمرين است كه اولا اين روز را روز پاك كنيم و ساير روزهاي سمي را هم مثل روز 29 دي ماه به روز پاك تبديل كنيم. رسانه‌ها تلاش مي‌كنند كه 29 دي ماه را تكريم كنند. تبليغات خوبي انجام مي‌دهند. مي‌خواهند به مردم اثبات كنند كه هواي خوب، واقعا خوب است. در همين رسانه‌ها هم نوشته‌هاي ديگري وجود دارد: مدارس و ادارات به خاطر آلوده بودن بيش از حد هوا تعطيل است. مردم رسما سم به داخل ريه مي‌فرستند. از رشد سرطان خبرهاي تلخي مي‌رسد. بد‌تر از همه خبرهاي افزوده شدن تعداد تولد نوزادان ناقص‌الخلقه است كه در اثر استنشاق آنچه به جاي هوا به درون بدن مي‌رود، به دنيا مي‌آيند. آنها يك عمر را بايد رنج بكشند و اطرافيان‌شان رنج ببرند. اين اتفاقات تلخ هم در همان رسانه‌هايي است كه از روز هواي پاك تبليغ مي‌كنند. در اين فضاي سنگين همه بايد به صورت عاجل به اين مساله بينديشند و براي آن راهكار پيدا كنند. دولت، كه امكانات كشور را در اختيار دارد بيش از همه بايد به برنامه‌ريزي‌هاي دراز مدت و زيربنايي براي مهار كردن اين هواي ناپاك تمركز كند. اولين و ضروري‌ترين حق مردم، حق نفس كشيدن است. گاهي روزها ميليون‌ها انسان در زير سقفي قرار مي‌گيرند كه همه آن سرب و دود است. اين يعني مردم اين شهرها حق نفس كشيدن از آنها سلب مي‌شود. ضروري‌ترين مساله اين است كه براي همه اين حق نفس، اولويت اول باشد و همه باهم تلاش كنند براي حل آن اقدام سريع داشته باشند. نه دولت را مي‌توان از آن مستثني كرد و نه مردم را. اين مساله پراهميت بايد با كمك مشترك همه مردم با همه دولت حل شود. برنامه‌ريزي دراز مدت در مواردي مثل تنظيم ميزان توليد خودرو و گنجايش كشور و شهرهاي بزرگ و تقسيم جمعيت و دور كردن مراكز آلاينده از شهرهاي بزرگ و رعايت موارد استاندارد جهاني محيط زيستي، بخشي از برنامه‌هايي است كه دولت بايد به آن توجه ويژه كند. اما نقش اساسي و مهمي هم خود ما بر عهده داريم، مردم. نمي‌شود انتظار كشيد كه نفس كشيدن ما هم در چرخه منازعات سياسي و قدرت‌خواهي از دست برود. به همين دليل روز ?? دي ماه مهم است و تكريم آن واجب. چون فرصتي است كه به صورت نمادين مردم مي‌خواهند به داد خود برسند و براي ضروري‌ترين مساله زندگي كه نفس كشيدن است، فكري بكنند. اگر ما براي اين مساله كه زندگي و عمرمان به آن بسته است مايه لازم را نگذاريم، از چه كسي انتظار مي‌رود كه به دادمان برسد. ما بايد تلاش كنيم كه در اين روز نماد دفاع از خودمان باشيم. كار سختي نيست كه يك روز با اتومبيل بيرون نزنيم. كار دشواري نيست كه از وسايل عمومي استفاده كنيم. همه اينها براي زندگي كردن خود ما است. اگر براي بودن‌مان ارزش و اهميت قايل هستيم، در اين روز نمادين بايد شركت فعال داشته باشيم. بار ديگر به اين نكته توجه كنيم كه هوا نخستين عامل زنده بودن انسان است. اگر از داشتن هواي پاك محروم باشيم، از زنده بودن و زندگي كردن دست كشيده‌ايم. تا خودمان به فكر زندگي خودمان نباشيم و اين روز نمادين را مهم نشماريم، از دولت و ديگران نمي‌شود انتظار داشت كه به فكر زنده بودن ما باشند. هركسي كه خودش را مستثني بداند و تنها از ديگران توقع داشته باشد كه در اين روز نمادين شركت كنند، پيش از همه، خودش را قرباني كرده است.