ضرورت رعايت حرمت قم
روزنو :سيدرضا اكرمي
جايگاه شهرمقدس قم به عنوان مركز فقاهت و اجتهاد همواره بايد در نظر گرفته شود. در اين راستا امام خميني(ره) فرمودند تهران به عنوان مركز سياسي، مشهد پايتخت زيارتي و قم نيز مركز جهاد و فقاهت كشور است. از آنجايي كه انقلاب اسلامي در شهرمقدس قم شكل گرفت و اين حركت عظيم مردمي بعد از حدود 16سال به نتيجه رسيد، بنابراين شهر قم را مركز انقلاب و قيام اسلامي نامگذاري كردهاند. امام(ره) زمان حضورشان در قم و بعد از آن، همواره حرمت اين شهر مقدس را حفظ نمودند. قم در روايات اسلامي به عنوان حرم اهلبيت(ع) معرفي شده است و امام صادق(ع) فرمودند حرم خدا مسجدالحرام، مدينهالنبي حرم حضرت محمد(ص)، كوفه حرم امام علي(ع)، قم نيز حرم اهل بيت(ع) خواهد بود. به دليل جايگاه حضرت معصومه(س) و بركت حوزه علميه، بايد مرتبه ديني، علمي و فقاهت اين شهرمورد عنايت قرار گيرد و حفظ حرمت اين شهر مقدس بر تمامي ملت، مسئولان و بزرگان واجب است اما متاسفانه بعضا شاهد عدم رعايت حريم بزرگان در نقاط مختلف كشور از جمله مركزسياسي كشور و مناطق ديگر از جمله مشهد، قم و غيره هستيم. بايد نسبت به عملكرد برخي افراد در اين راستا ابراز تاسف کرد. نكته قابل تامل اينكه عدم وجود ارتباط جدي ميان دستگاههاي اداري با مركز فقاهت و اجتهاد گاهي باعث سوءتفاهم و برداشتهاي خلاف شده است. از طرف ديگر تا زماني كه در كشور تحزب و تشكل قانوني و عملي شكل نگيرد، در آستانه هر انتخاباتي شاهد بداخلاقي و شايعهسازي در نقاط مختلف خواهيم بود پس لازم است در جهت ايجاد تشكل و تحزب قانوني حركت کرد. اين در حالي است كه آمارهاي موجود از وجود 234حزب در كشور خبر ميدهند اما در مقام عمل به جاي عضوگيري، برگزاري جلسات هفتگي، توجه به خواست مردم و بررسي سالانه، معمولا عملكرد و فعاليت اين تشكلات به شكل فصلي است. در آستانه انتخابات از سوي جريانات سياسي گرد و غباري آغاز ميشود و با پايان انتخابات فعاليت اين جناحهاي سياسي تا برگزاري انتخابات بعدي افول مييابد. نكته قابل اشاره اينكه مشكل واقعي در عدم تشكل و تحزب واقعي در كشور است و بايد در جهت حل اين مساله تلاش نماييم. همچنين بايد در بيان ديدگاه و نظريات خود در پاي هر تريبوني سه اصل اساسي را مورد توجه قرار دهيم. نخست بايد قانون اساسي در نظر گرفته شود. اگر فرد انتقاداتي را در موضوعات مختلف بيان ميكند، بايد انتقادات خود را در چارچوب قانون بيان كند. چرا كه در ارائه نظرات و ديدگاهها نبايد حالت آرمانگرايي يا انزوا و بيتفاوتي داشته باشيم. بايد تنها درچارچوب قانون اساسي و وصيت امام خميني(ره)، سند چشمانداز 20ساله و قوانين مجلس عمل كنيم. سپس بايد مساله اخلاق را مدنظر قرار داد. همه بايد اخلاق انساني و اسلامي را در تمام مراحل مراعات نماييم. اگر نقد، انتقاد ومساله و مشكلي را طرح ميكنيم، بايد با رعايت نظم، ادب و نزاكت، انتقادات را بازگو و به اطلاع ديگران رساند. مساله بعدي توجه به مصالح و منافع ملي كشور است. كشور ما از زمان پيروزي انقلاب تاكنون با حوادث گوناگون از جمله جنگ تحميلي 8ساله و تحريم مواجهه بوده و مسائل و مشكلات زيادي را پشت سر گذاشته است. در اين راستا بايد به اين مساله توجه کرد كه اگر آن انتقاد به اتحاد و وحدت مردم كمك ميكند، مطرح شود اما اگر طرح انتقادات سلاحي در دست دشمنان براي مانور عليه منافع و مصالح كشور قرار ميدهد، قطعا نبايد اينگونه انتقادات در سطح جامعه بيان شود.
