درباره نامه دوم احمدینژاد
روز گذشته رئیسجمهور در نامهای به رئیس قوه قضائیه درخواست اخیر خود مبنی بر بازدید از زندان اوین را مطرح کرد و یادآور شد که با سرکشی از زندانها و برخی دادگاهها نحوه اجرای اصول قانون اساسی و رعایت حقوق اساسی ملت را مورد بررسی قرار میدهد. به یاد میآورم در یکی از پروندههایی که به خارج از کشور کشیده شده بود، برخی از مقامات خارجی از احمدینژاد درخواست کردند که بتوانند با زندانیهایشان در داخل ایران ملاقات داشته باشند درحالی که رئیسجمهور آن زمان عنوان کرده بود از آنجا که قوه قضائیه، قوهای مستقل است در کار این قوه دخالت نمیکند. اکنون این سوال به ذهنها متبادر میشود چه شده که در همین دوران ریاستجمهوریشان نظرشان تغییر کرده و الان چه موجباتی پیش آمده که مجدانه از قوه قضائیه میخواهد تا این درخواست را پذیرفته و تمکین کند. آنچه مسلم است اینکه از نظر قانون اساسی و حقوقی، قوه قضائیه قوه مستقلی است و حتی شخص رئیسجمهور هم نمیتواند دخالتی در این قوه داشته باشد و بازدید از زندان تابع مقررات و ضوابطی است که در قانون و آئیننامه مربوطه قید و نوشته شده است و طبعا شخص رئیس جمهور هم از این امر مستثنی نیست. در حالیکه ایشان برای اطلاع از مسائلی که در زندان میگذرد، میتواند بازرسی از طرف نهاد ریاستجمهوری داشته باشد تا درصورتی که مواردی وجود داشت بتواند از طریق دیگر اقدام کند. اینکه شخص رئیسجمهور هر زمان بخواهد به زندان برود در قانون چنین چیزی نداریم و قوه قضائیه هم تکلیفی ندارد که پاسخ مثبتی به درخواست رئیسجمهور بدهد. چرا در این مدت هفت سال و اندی رئیسجمهور چنین تقاضایی نداشتند و آیا بحث حضور جوانفکر در زندان اوین است که ایشان را به یاد بازدید از زندان اوین انداخته است؟ اینها مسائلی است که شبهاتی را در ذهن متبادر میکند ولی در کل از نظر قانون اساسی و حقوقی، قوه قضائیه مستقل است و شخص رئیس جمهور یا هر مقام دیگر از قوه مجریه نمیتواند در امور آن قوه دخالت کند و در صورت درخواست بازدید مانند سایر افراد و طبق آنچه در قانون و آییننامه زندانها مشخص شده که چه کسانی در چه ساعاتی میتوانند درخواست بازدید داشته باشند جناب رئیسجمهور هم میتواند مانند افراد دیگر درخواست کند و در مورد وی هم طبق همان ضوابط عمل شود. اگر جوانفکر در زندان نبود، شبهات کمتری بود و میشد اینطور استنباط کرد که رئیسجمهور علاقه دارد تا مسائل مربوط به زندان را پیگیری کند و در جریان مشکلات زندانیان باشد که حتی شاید نقطه مثبتی در کارنامهاش بود اما با توجه به شرایط موجود و موضعگیری احمدینژاد بعد از بازگشت از نیویورک درباره بازداشت جوانفکر و همینطور نامههایی که به قوه قضائیه نوشت این ظن تشدید میشود که ایشان به خاطر اطلاع و آگاهی کلی از زندان و زندانیان نیست که اظهار تمایل به بازدید دارد بلکه به مساله جوانفکر بازمیگردد و این مساله تعبیر دیگری پیدا میکند و برداشت دیگری از موضوع میشود.
