ترامپ از ایران ترسیده که حمله نمیکند یا برنامه دیگری دارد؟
شرایط در منطقه به شدت ملتهب است. آمریکا بیش از ۲۲ میلیارد دلار تجهیزات نظامی به منطقه خاورمیانه و به خصوص نزدیک ایران آورده است. بسیاری معتقدند انتقال این مقدار تجهیزات نه به معنی تهدید و شاخ و شانه کشیدن بلکه به معنی هشدار برای آغاز جنگ بزرگ است.
به گزارش روز نو از دو هفته قبل تا کنون، بسیاری از تحلیلگران از قریب الوقوع بودن جنگ ایران و آمریکا گفتهاند. هر روز شایعه جنگ شنیده میشود، اما این جنگ تا کنون آغاز نشده است. علت این تعویق چیست؟ چرا آمریکا و شخص ترامپ حمله به ایران را به تعویق میاندازد و چه زمانی آن را آغاز خواهد کرد؟
رسانههای عبری حدود ۱۰ روز قبل خبری منتشر کردند مبنی بر اینکه ترامپ تصمیم نهایی خود برای حمله به ایران را گرفته بود، اما اطرافیانش به او گفتند که نمیتوانند تضمین دهند که جنگ ایران به زودی تمام شود. ترامپ نیز ترسیده و تصمیم خود را به تعویق انداخته است (اینجا بخوانید).
این خبر در صورت صحت، نشان میدهد که ترامپ به دنبال تکرار عملیات ونزوئلا در ایران است. او میخواهد یک عملیات کوتاه مدت، سریع و برق آسا و با بیشترین نتیجه و دستاورد انجام دهد. اما عملیات ونزوئلا ممکن است در ایران تکرار نشود. دونالد ترامپ از نتیجه جنگ با ایران میترسد. او به خوبی میداند که وضعیت ایران متفاوت از ونزوئلا است. اما این تفاوت در چیست؟
تفاوت جنگ آمریکا و ایران با جنگ آمریکا و ونزوئلا در چیست؟
شاید سخن از این مساله که سطح فنی و تجهیزاتی ایران به مراتب بالاتر از ونزوئلا است، در شرایط کنونی، خارج از موضوع باشد. باید اعتراف کرد که اختلاف فنی و تجهیزاتی ایران و ایالات متحده بسیار بالا است و بعید است ترامپ نگران موشکها یا ناوهای ایران باشد. به نظر میرسد آنچه ایران را متمایز از ونزوئلا میکند، «ساختار نیروهای نظامی و شبه نظامی ایران و متحدان منطقهای آن» باشد و این مساله است که ترامپ را نگران کرده است.
برای فهم نگرانی ترامپ بهتر است مروری بر عملیات دلتافورس در ونزوئلا داشته باشیم. نیروهای ویژه ایالات متحده از طریق ایجاد اختلال در راههای ارتباطی میان گروههای نظامی مختلف ونزوئلا، ارتباط آنها با مرکز را قطع کردند. گروههای نظامی پیاده، زرهی، هوایی و پدافندی، با قطع ارتباط، اتصال به مرکز فرماندهی را از دست دادند و نتوانستند در شرایط حساس، تصمیم گیری کنند. نیروهای دلتا فورس نیز بدون پرتاپ حتی یک موشک از جانب نیروهای ونزوئلایی، به مقر مادورو رسیده و او را ربودند.
حال، فرض کنید این شرایط برای ایران رخ دهد. تصور کنید آمریکا راههای ارتباطی میان گروههای نظامی مختلف را قطع کند. در این وضعیت، گروههای نظامی یا شبه نظامی چه واکنشی خواهند داشت؟ پر واضح است که بسیاری دچار «فروپاشی» یا «بی کنشی» میشوند، چرا که بدون دریافت فرمان، قادر به تصمیم گیری نیستند، اما برخی نیز شروع به پیروی از اصل «آتش به اختیار» میکنند.
این وضعیتی است که در کشور ما وجود دارد و در ونزوئلا دیده نمیشود. گروههای مقاومت ایران و حتی منطقه مانند عراق و یمن بارها نشان دادهاند که صرفا پذیرنده فرمان نیستند و حتی گاهی سلسله مراتب را هم رعایت نمیکنند. یکی از ویژگیهای برجسته انصارالله در یمن و کتائب حزب الله در عراق همین است که در شرایط بحرانی، دست به عمل خطرناک، استشهادی و مستقل میزنند و منتظر فرمان نمیمانند و حتی ممکن است خلاف فرمان عمل کنند. این مساله در مورد گروههای نظامی و مقاومت داخل ایران نیز صادق است
آتش به اختیار عمل کردن گروههای مقاومت و مردمی در شرایط قطع ارتباطات، آن چیزی است که میتواند نقشه ترامپ را به هم بزند. هجوم گروههای مقاومتی عراق به پایگاههای آمریکایی، حملات موشکی یمن به ناوهای آمریکایی و یا هجوم گروههای نظامی وابسته به جریان مقاومت در داخل ایران به انحاء مختلف به منافع و مراکز وابسته به ایالات متحده در میانه عملیات برق آسای آمریکا، میتواند طرح عملیات سریع و تمیز ترامپ را به هم بریزد و ضمن طولانی کردن عملیات، تلفات را به شدت بالا ببرد. این دقیقا چیزی است که ترامپ از آن وحشت دارد و میتواند تصویر اقتدارگونهای که او از خود ساخته را ویران کند.
علت تاخیر ترامپ در شروع جنگ همین است. او میخواهد از میزان قدرت، توان عملیاتی و وضعیت لجستیکی گروههای نظامی و شبه نظامی داخل و خارج ایران مطلع شود و نوع واکنش آنها را بسنجد. ممکن است رئیس جمهور ایالات متحده از طرح حمله برق آسای ونزوئلایی عقب نشینی کرده و عملیات و طرحی دیگر را پیش بگیرد. فقط زمان مشخص خواهد کرد که در سر مرد موزرد و ژنرال هایش چه میگذرد.