در چنین روزی دومین دور انتخابات ریاست‌جمهوری دوره نهم برگزار شد و محمود احمدی‌نژاد با کسب 17میلیون و 248هزار و 782 رأی توانست بر اکبر هاشمی‌رفسنجانی پیروز شود تا آغازگر جریانی جدید در عالم سیاست ایران باشد. احمدی‌نژاد که از شهرداری تهران خود را به پاستور رساند، نه چندان سابقه کار جدی سیاسی داشت و نه در بین عموم مردم چهره‌ای شناخته‌شده به حساب می‌آمد و شاید تنها خاطره‌ای که مردم و خاصه مردم تهران از او داشتند، اقدامات عجیب و نامتعارفش در شهر تهران بود که عموما با انتقاد هم مواجه می‌شد. اما چه علتی باعث شد او برنده انتخاباتی باشد که در دور نخست آن افرادی چون هاشمی‌رفسنجانی، کروبی، معین، مهرعلیزاده، قالیباف و لاریجانی حضور داشتند و در دور دوم اکبر هاشمی‌رفسنجانی ایستاده بود؟ احمدی‌نژاد چه پایگاه اجتماعی‌ای داشت که توانست از تمام مدعیان پیشی بگیرد و ریاست دولت را از آنِ خود کند؟ شاید پاسخ به چنین پرسش‌هایی به نوع عملکرد اصلاح‌طلبان در آن انتخابات بازگردد؛ فضایی که در پی آن احمدی‌نژاد صرفا کاراکتر «نه» به هاشمی را بازی می‌کرد؛ نتیجه‌ای که در دور دوم مورد نظر اصلاح‌طلبان هم نبود اما چه می‌شد کرد که کار از کار گذشته بود و حمایت دیرهنگام نیروهای اصلاح‌طلب از هاشمی‌رفسنجانی نتوانست افکار عمومی را برای رأی‌دادن به هاشمی متقاعد کند.

.