در میان آوارهای کنیسه رفیع‌نیا، جایی که روزی صدای دعا و طنین دوستی می‌پیچید، حالا پیرزن‌هایی با دست‌های لرزان، جوان‌هایی با چشم‌های اشک‌آلود و طومارهایی نجات‌یافته از زیر خاک، برای بازگشت به خانه معنوی‌شان دعا می‌کنند؛ عبادتگاهی که با حملات اسراییل ویران شد اما هنوز برای یهودیان تهران، نماد امید، همدلی و خاطرات یک زندگی مشترک است.