اگر پزشکیان و عارف، بیانیه ها و سخنان تند مطرح می کردند و هوادارانشان برای آنها دست می زدند و تشویق می کردند ولی کسی از آزاد نمی شد و کاری از پیش نمی رفت بهتر بود یا این که در آرامش، همکاری و احترام متقابل با ساختارهای دیگر حکومتی کارها، هر چند آهسته ولی پیوسته پیش برود؟