ورود به ماه برکت
روزنو :رسول منتجب نیا
ماه مبارک رمضان، ماهی است که خداوند آن را برای رسیدن انسانها به اهداف بلند و متعالی تعیین کرده است و بارها و بارها در آیات قرآن با اشاره به «شهر رمضان» از ویژگیهای این ماه صحبت کرده است. ماهی که در آن قرآن نازل شده و شب گرانقدر «قدر» هم در آن قرار دارد. ماهی که توصیه شده مردم در آن به برنامههای ویژه الهی بپردازند تا در پایان آن به قدرت و نیروی تقوا مجهز شوند. «قرآن» وقتی فرمان روزه را به مسلمانان ابلاغ میکند، هدف از ابلاغ این دستور را تقویت تقوا میداند. تقوا مفهوم بسیار متعالی و مترقی در قرآن دارد و بهترین وسیله بازدارنده انسان از هرگونه کج اندیشی و کج روی و انحراف و لغزش در همه زمینهها به شمار میرود. تقوا تاثیرات فردی اجتماعی و خانوادگی در زندگی انسانها دارد. در بحث اجتماعی ماه مبارک رمضان همه بخشها تحت تاثیر قرار میگیرند. روابط انسانها با یکدیگر و روابط ملتها با هم و روابط قومیتها با هم تغییر میکند و روابط را از انحراف و ضایع کردن حقوق دیگران به سمت همه خوبیها و کمالات و فضیلتها تحریک و تشویق میکند. فلسفه روزه رسیدن به چنین عامل موثر و بازدارنده است. ماه رمضان را خدا برای تلاش و کوشش برای رسیدن به تقوا اختصاص داده است و بنابر این ویژگیهاست که دستور روزه و صیام را صادر نموده تا با تقوا وجود خود را کنترل کنیم. این کنترل نه فقط درباره دهان و درمورد غذا خوردن است که باید همه وجود انسان از هر بدی و انحراف پاک شود. ماه رمضان یک ماه آزمایش و ممارست و تمرین در نگهداری چشم و گوش و قلم و شکم است و در واقع یک ممارست است برای رسیدن به اوج تقوا. وقتی مومن در ماه مبارک رمضان تلاش میکند غرایز خود را کامل در اختیار بگیرد، چشمانداز جدیدی در برابر او گشوده میشود و حقایقی برای او آشکار میشود. وقتی مومنان در ماه رمضان طعم گرسنگی را کشیدند، درک میکنند که درصد قابل توجهی از مردم جهان که دسترسی به مواد غذایی اولیه خود ندارند و با سختی و عسرت زندگی میکنند، چه تلخی بزرگی در زندگیشان وجود دارد. وقتی این روحیه در جامعه حاکم شود، محبت و صفا و صمیمیت در دل انسانها جایگزین خشونت و نفرت و انتقام خواهد شد و دلهای مردم صاف میشود از انتقامجویی و حسادت و بخل و امراض روحی. به دنبال برکات این ماه است که انسان در صدد آن میشود که قدمی بردارد و گرسنهای را سیر کند یا بیخانهای را خانه دار نماید یا برای جوانی امکان ازدواج فراهم کند. در کنار همه اینها روزه گرفتن اثر درمانی هم دارد و از برکات دیگر روزه رسیدن به سلامتی است. روزه گرفتن بسیاری از آلودگیها و امراض جسمانی را کنار میزند و سلامتی و عافیت را در جسم انسان جایگزین میکند. کانون همه بیماریها معده انسان است و کلید دوری از این بیماریها پرهیز کردن است. به شرط آن که انسان روزه دار وقت افطار و سحر نقض غرض نکند و خود را کنترل کند. روزهداری موجب سلامت جسم او نیز خواهد شد و این حداقل نتیجه روزهداری است. روزه یکی از عنایتهای پروردگار و یک دستورالعمل برای سلامت جسم و روح و جامعه است و باید از این فرصت بهره برداری کافی انجام شود چون اگر این فرصت بگذرد و ما به آن بی توجه باشیم و حرمت این ماه عزیز را به طور شایسته نگه نداریم، به نتایج بزرگ و والای روزهداری نخواهیم رسید.
