پرسپولیس در یکی از سخت‌ترین بازی‌های فصل، در قائمشهر موفق شد نساجی را با نتیجه یک بر صفر شکست دهد، سه امتیازی که شاید از نظر جدول، مهم‌تر از هر چیز دیگری برای تیمی بود که هفته گذشته در تهران مقابل فولاد شکست خورده و زیر فشار شدید قرار گرفته بود. پرسپولیس در این مسابقه نشان داد توانایی برگشتن از شرایط سخت را دارد و با یک نمایش حساب‌شده، دوباره خودش را به کورس جدول نزدیک کرد.
اگر قرار باشد این سه امتیاز را به نام چند نفر بنویسیم، پیام نیازمند و محمدمهدی زارع قطعا در صدر این فهرست قرار می‌گیرند. نساجی در نیمه اول روی توپ‌های بلند و ارسال‌ها برنامه داشت و یک ضربه سر خطرناک از جواد آقایی‌پور می‌توانست دروازه پرسپولیس را باز کند، اما زارع با جایگیری بسیار خوب توپ را از روی خط دروازه بیرون کشید. بعد از آن هم نیازمند در خروج‌ها و جمع کردن توپ‌های هوایی عملکرد مطمئنی داشت و عملا اجازه نداد ارسال‌های نساجی به موقعیت جدی تبدیل شوند.
در کنار زارع، دانیال ایری نیز یکی از چهره‌های مهم خط دفاعی بود؛ بازیکنی که مدت‌ها تحت فشار و استرس بازی می‌کرد، اما در این مسابقه نمایش متفاوتی داشت. او در نبردهای هوایی و پوشش فضای پشت سر مجید عیدی بسیار خوب عمل کرد. هماهنگی زارع و ایری باعث شد یکی از اصلی‌ترین برنامه‌های حریف، یعنی ارسال‌های مستقیم به محوطه جریمه، عملاً خنثی شود.
یکی دیگر از نکات مهم مسابقه، عملکرد خطوط کناری پرسپولیس بود. مدافعان کناری هم در فاز دفاعی و هم هنگام اضافه شدن به حملات، دوندگی زیادی داشتند و اجازه ندادند نساجی از فضای کناره‌ها استفاده موثری داشته باشد. در میانه میدان نیز بازیکنی مثل پویا پورعلی نشان داد که می‌تواند در شرایط سخت ریتم مسابقه را کنترل کند و اجازه ندهند بازی کاملا از اختیار پرسپولیس خارج شود.
اما شاید مهم‌ترین تفاوت پرسپولیس در این مسابقه، پرسینگ بالا و میزان دوندگی بازیکنان بود. پرسپولیس بعد از از دست دادن توپ، خیلی سریع برای بازپسگیری آن اقدام می‌کرد و همین موضوع باعث شد نساجی نتواند بازی ترکیبی منظمی شکل دهد. تک گل پرسپولیس هم روی بازپسگیری توپ به ثمر رسید. بازیکنانی مثل بیفوما، عمری ، محبی و علیپور هم از نظر جنگندگی و تحرک، نقش مهمی در حفظ فشار روی حریف داشتند.
در طرف مقابل، نساجی بیشتر به فوتبال مستقیم، ضربات ایستگاهی و ارسال از جناحین تکیه داشت. اتفاقی که اتفاقا با خواسته تاکتیکی پرسپولیس همخوانی داشت. به جز همان ضربه سر خطرناک آقایی‌پور، نساجی تقریبا موقعیت جدی دیگری روی دروازه پرسپولیس ایجاد نکرد و بیشتر توپ‌های بلند این تیم دفع شد.
یکی از نقاط مثبت دیگر مسابقه، تصمیم‌های مهدی تارتار در تعویض‌ها بود. سرمربی پرسپولیس این بار در زمان مناسبی دست به تغییر زد و بعد از گل، با اضافه کردن بازیکنانی مثل ارونوف و امیرحسین محمودی، تهدید ضدحملات را برای نساجی حفظ کرد. همین مسئله باعث شد مدافعان نساجی نتوانند بیش از اندازه جلو بکشند و مجبور شوند با احتیاط بیشتری بازی کنند و در نتیجه، حریف بیش از پیش به فوتبال مستقیم روی آورد.
ورود یاسین سلمانی هم یکی از اتفاقات جالب بازی بود. او بعد از مدت‌ها فرصت حضور در زمین پیدا کرد و در حدود بیست دقیقه‌ای که بازی کرد، نمایش قابل قبولی داشت. سلمانی از نظر حفظ توپ، دوندگی و حضور در میانه میدان نشان داد که می‌تواند گزینه جدی‌تری برای پست شماره هشت باشد و حتی این احتمال وجود دارد که با توجه به نمایش امروز، در بازی آینده شانس بیشتری برای حضور در ترکیب اصلی پیدا کند.
در بخش هجومی اما محمدمهدی محبی مهم‌ترین تفاوت را ایجاد کرد. بازیکنی که گل سه‌امتیازی را به ثمر رساند و یک ویژگی را نشان داد که پرسپولیس در این فصل کمتر از آن بهره برده است، شجاعت در ضربه آخر. پرسپولیس در بسیاری از مسابقات موقعیت‌های زیادی ساخته اما به جای شوت، چند پاس اضافه داده یا مهاجمانش تلاش کردند دروازه‌بان را دریبل کنند. محبی اما وقتی فضا پیدا کرد، بدون تردید ضربه زد؛ در نیمه اول شوت پای چپش به بیرون رفت و در نیمه دوم، موقعیتی تقریبا مشابه را به گل تبدیل کرد.
در نهایت، باید به چند چهره جوان نساجی هم اشاره کرد که با وجود شکست تیم‌شان، نمایش امیدوارکننده‌ای داشتند. ابوالفضل کوهی، افشین صادقی و علیرضا آراسته از جمله بازیکنانی بودند که توانایی فنی و جسارت قابل توجهی نشان دادند. با این حال، پرسپولیس در مجموع تیمی بود که بهتر توانست شرایط سخت مسابقه را مدیریت کند. شاید این سه امتیاز مهم‌ترین برد نیم‌فصل اول پرسپولیس نباشد، اما قطعا یکی از ارزشمندترین آنهاست؛ بردی که بعد از شکست مقابل فولاد، تیم را دوباره به جدول برگرداند و مهم‌تر از آن، اعتماد از دست‌رفته هواداران را تا حد زیادی به تیم بازگرداند.
