بانک سینا رشد سود را اعلام می‌کند، اما یک پرسش همچنان پاسخ می‌خواهد: شبکه ۳۰۹ شعبه‌ای این بانک، در برابر هزینه اداره خود، چه بازدهی دارد؟ علی ابدالی نمی‌تواند صرفاً با استناد به افزایش سود خالص، پرونده عملکرد شعب را بسته تلقی کند. سهامداران حق دارند کارنامه این شبکه را با جزئیات ببینند.
به گزارش خبرنگار روزنو، بر اساس ارقام مورد استناد، درآمد عملیاتی سرانه هر شعبه در بهار ۱۴۰۵ حدود ۱۳ میلیارد تومان بوده است. این عدد به‌تنهایی نشانه موفقیت یا شکست نیست؛ باید کنار هزینه کارکنان، ساختمان، تجهیزات و سایر مخارج شعب قرار بگیرد. پرسش اصلی همین‌جاست: از این درآمد، پس از کسر هزینه‌ها، چه میزان بازدهی باقی می‌ماند؟
عدد سود را برجسته می‌کنید؛ هزینه شعب را هم نشان دهید
رشد اعلام‌شده ۳۶ درصدی سود خالص، پاسخ همه پرسش‌ها نیست. این سود از کجا آمده و چه سهمی از آن حاصل فعالیت شبکه شعب است؟ آیا شعب در مقایسه با بهار سال قبل درآمد بیشتری ساخته‌اند؟ هزینه اداره آنها با چه سرعتی افزایش یافته است؟ بدون این اطلاعات، نسبت‌دادن رشد سود به بهبود عملکرد شعب، پشتوانه کافی ندارد.
داشتن ۳۰۹ شعبه، به‌خودی‌خود افتخار مدیریتی نیست. هر شعبه باید هزینه حضورش را با خدمت مؤثر، جذب منابع و درآمد پایدار توجیه کند. اگر شعبه‌ای بازدهی متناسب ندارد، مدیریت باید توضیح دهد چرا وضعیت آن اصلاح نشده و تا چه زمانی قرار است هزینه‌اش ادامه پیدا کند.
کارنامه بدهید، به عدد کلی اکتفا نکنید
مطالبه از ابدالی روشن است: عملکرد شعب را در دوره‌های مشابه مقایسه کنید؛ تعداد شعب سودآور و زیان‌ده را اعلام کنید و برای شعب کم‌بازده، برنامه‌ای با زمان‌بندی مشخص ارائه دهید.
سهامدار فقط نمی‌خواهد بداند سود بانک چقدر افزایش یافته؛ می‌خواهد بداند منابعش چگونه اداره می‌شود. مدیریت بانک سینا باید نشان دهد شبکه ۳۰۹ شعبه‌ای، چه ارزشی در برابر هزینه‌هایش ایجاد می‌کند. پاسخ این پرسش در جدول عملکرد شعب است؛ با تکرار درصد رشد سود نمی‌توان از آن عبور کرد.
