هفت ورزشی: ۱۵۰ بازی ملی عدد بزرگی است؛ آن‌قدر بزرگ که می‌تواند نام هر بازیکنی را برای همیشه در تاریخ فوتبال یک کشور ثبت کند.
اما ظاهرا برای احسان حاج‌صفی هنوز کافی نیست! بازیکنی که از سال ۱۳۸۷ پیراهن تیم ملی را پوشیده و در این نزدیک به دو دهه، از زیر دست علی دایی و افشین قطبی گرفته تا کی‌روش، ویلموتس، اسکوچیچ و قلعه‌نویی، همچنان جایی برای خودش در تیم ملی پیدا کرده است.
نسل‌ها عوض شدند، بازیکنان مختلف آمدند و رفتند، اما حاج‌صفی همچنان پیراهن تیم ملی را به تن می کند.
اینکه یک بازیکن ۱۵۰ بازی ملی داشته باشد، افتخار بزرگی است؛ اما اینکه به خاطر همین سابقه، حضور در تیم ملی تبدیل به یک سهمیه دائمی شود، اصلا قابل دفاع نیست.
تیم ملی موزه افتخارات بازیکنان نیست و بلکه جای بهترین و آماده‌ترین بازیکن ها است.
حاج‌صفی اگر در ۱۸ سالگی برای رسیدن به تیم ملی جنگید، امروز باید آن‌قدر بزرگ شده باشد که برای کنار رفتن از تیم ملی هم تصمیم بگیرد. ماندن تا زمانی که یک مربی بالاخره خط قرمز روی نامش بکشد، پایان مناسبی برای چنین کارنامه‌ای نیست.
از یک بازیکن با ۱۵۰ بازی ملی انتظار می‌رود خودش بفهمد چه زمانی باید جای خودش را به جوان‌ترها بدهد. این نه بی‌احترامی است و نه نادیده گرفتن زحمات گذشته؛ بلکه احترام واقعی به پیراهن تیم ملی همین است که منافع تیم را بالاتر از ادامه یک رکورد شخصی قرار دهیم.
طبیعتا حاج‌صفی خودش هم می‌داند دیگر چیزی برای اثبات کردن ندارد؛ اما تیم ملی چیزهای زیادی برای از دست ندادن دارد.
جوان‌هایی هستند که باید تجربه کنند، اشتباه کنند، رشد کنند و برای سال‌های آینده تیم ملی ساخته شوند. اما اگر قرار باشد همان چهره‌های قدیمی صرفا به دلیل سابقه همچنان جای خود را حفظ کنند، پس پوست اندازی در تیم ملی دقیقا چه زمانی اتفاق خواهد افتاد؟
جالب است بدانید حاج صفی تنها بازمانده جام ملت های ۲۰۱۱ است که همچنان پیراهن تیم ملی را به تن می کند و ۲۲ بازیکن دیگر ایران در آن تورنمنت، همگی از فوتبال خداحافظی کرده اند و هادی نوروزی فقید نیز از دنیا رفته است.
