البته شکی نیست که مسابقات دوستانه نمیتواند سنگ محک مناسبی برای ارزیابی تیم ملی فوتبال باشد و معمولا در بازیهای دوستانه کادر فنی بازیکنان و تاکتیکهای جدید را امتحان میکند تا روی بهترین عملکرد برای بازیهای رسمی تمرکز کند.
نمایش نسبتاً موفق تیم ملی در جام جهانی علیرغم عدم صعود به مرحله حذفی نشان داد که در وضعیت فعلی امیر قلعه نویی بهترین انتخاب برای هدایت تیم ملی است ولی اینکه چرا این تیم در میان افکار عمومی و رسانهها از محبوبیت و مقبولیت کافی برخوردار نیست دلایل گوناگونی دارد که مهمترین آن خود امیر قلعهنویی است.
در هیچ جای دنیا نتایج بازی دوستانه مانند فوتبال ما واکنش برانگیز نیست زیرا سرمربیان تیمهای ملی همیشه روی این نکته تاکید میکنند که هدف از بازی دوستانه، سعی و خطا برای یافتن بهترین ترکیب و تاکتیک اصلی تیم است. این یک واقعیت است ولی وقتی سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان بعد از موفقیت در یک بازی دوستانه سطح پائین، هیجان زده میشود و از قدرت فوتبال ما و آمادگی صددر صد بازیکنان صحبت میکند، نتیجهاش این میشود که افکار عمومی بازیهای دوستانه را جدی میگیرد و در برابر نتایج آن واکنش نشان میدهد. اگر منصفانه به عملکرد امیر قلعهنویی نگاه کنیم و همه مشکلات، موانع و بخصوص حاشیههای سیاسی را در نظر بگیریم، وی در جام جهانی بهترین عملکرد ممکن را ارائه داد، ولی در مصاحبهها با پرداختن به موضوعاتی که اصلا در حیطه وظایف سرمربی تیم ملی نیست دستآوردهایش را زیر سئوال برد.
نکته دیگر اینکه چشم اسفندیار قلعه نویی ترس از کاهش اقتدارش در تیم ملی است. اگر به کادر فنی تیم نگاهی بیندازیم نشانههای این ترس کاملاً هویدا است.
با نگاهی به کارنامه اعضای کادر فنی متوجه میشویم که هیچکدام از آنها، مربیان موفقی نیستند و چون فاصله زیادی با قلعه نویی دارند، تابع محض دستورات او هستند.
تا وقتی قلعه نویی در تفکرات غیر فوتبالی خود تغییرات ایجاد نکند، هیچکدام از تلاشهای فوتبالی و تفکرات فنی او در داخل زمین به نتیجه نخواهد رسید.
نگاه از بالا به پائین او به سایر مربیان و پیشکسوتان فوتبال کار را به جایی رسانده که وقتی از آنها برای مشورت دعوت میکند فقط ۲ نفر در جلسه حاضر میشوند و در مصاحبههای خود علناً میگویند که وقتی گوش شنوایی برای توصیههای ما وجود ندارد چرا وقت خود را تلف کنیم؟
هم اکنون در لیگ مربیان جوان و موفقی داریم که میتوانند به قلعه نویی کمک کنند ولی چون صاحب نظر هستند مسلماً مطیع مطلق سرمربی تیم ملی نخواهند بود. اگر قلعه نویی میخواهد با ارتش خود قلعهای را فتح کند، باید ترس از کاهش اقتدارش را کنار بگذارد و به جای مربیان بله قربان گو از مربیان صاحب سبک و موفق کمک بگیرد.
