صورتهای مالی بانک پارسیان چند پرسش جدی پیش روی مدیران این بانک گذاشته است: چرا هزینههای اداری ۷۳ درصد رشد کرده، بدهی به سایر بانکها ۶۹ درصد بالا رفته و هزینه مطالبات مشکوکالوصول نیز ۲۲ درصد افزایش یافته است، اما سوددهی در همین دوره کاهش نشان میدهد؟ این اعداد، هرکدام بهتنهایی نیازمند توضیحاند؛ کنار هم قرار گرفتن آنها ضرورت پاسخگویی دقیقتر مدیران را دوچندان میکند.
به گزارش خبرنگار روزنو، نخستین پرسش به ساختار هزینهها برمیگردد. رشد ۷۳ درصدی هزینههای اداری رقمی نیست که بتوان از کنار آن با یک توضیح کلی گذشت. بانک پارسیان باید روشن کند چه بخشهایی از این افزایش به حقوق و مزایا، شبکه شعب، قراردادهای خدماتی یا سایر مخارج مربوط بوده و در برابر هزینههای تحمیلشده، چه دستاوردی در درآمدزایی و بهرهوری ثبت کرده است. وقتی سوددهی کاهش مییابد، سهامداران حق دارند بدانند برنامه مدیریت برای کنترل مخارج چیست.
در سمت دیگر ترازنامه، افزایش ۶۹ درصدی بدهی به سایر بانکها قرار دارد. این تغییر بهخودیخود برای قضاوت قطعی درباره وضعیت نقدینگی پارسیان کافی نیست، اما پرسش درباره دلایل افزایش اتکای بانک به منابع شبکه بانکی، هزینه تأمین این منابع و سررسید بازپرداخت آنها را مطرح میکند. پاسخ به این پرسشها باید با عدد و سند ارائه شود؛ بهویژه زمانی که هزینههای جاری نیز با شتاب رشد کردهاند.
افزایش ۲۲ درصدی هزینه مطالبات مشکوکالوصول، محور سوم این بررسی است. این رقم نشان میدهد هزینه شناساییشده برای پوشش ریسک وصول مطالبات بالا رفته است. مدیران پارسیان باید توضیح دهند این افزایش به کدام بخش از پرتفوی تسهیلات مربوط میشود، برای وصول مطالبات چه اقداماتی انجام شده و آیا سیاست اعتبارسنجی و پرداخت تسهیلات نیازمند بازنگری است. البته رشد این هزینه را نباید معادل رشد مطالبات سوختشده دانست؛ برای چنین نتیجهای باید جزئیات طبقهبندی مطالبات نیز بررسی شود.
اکنون پرسش اصلی از یحیی فروتن و هیئتمدیره بانک پارسیان این است: برای مهار همزمان هزینههای اداری، مدیریت بدهی به سایر بانکها و کاهش فشار مطالبات مشکوکالوصول چه برنامه مشخصی دارند؟ کاهش سوددهی در کنار رشد این سه قلم، با وعدههای کلی توضیح داده نمیشود. سهامداران به زمانبندی، هدفهای قابلاندازهگیری و گزارش عملکرد دورهای نیاز دارند.
بانک پارسیان میتواند برای هر یک از این تغییرات توضیحی داشته باشد؛ اما تا زمانی که جزئیات ساختار هزینهها، ترکیب بدهیها و کیفیت مطالبات بهروشنی تشریح نشود، پرسشها درباره کیفیت سودآوری آن پابرجا خواهد ماند. صورتهای مالی مسئله را روی میز گذاشتهاند؛ اکنون نوبت مدیران بانک است که پاسخ دهند.
