برترینها: در میان شلوغی و ساختمانهای جدید تهران، هنوز گوشههایی از شهر هستند که با یک نگاه میتوان چند دهه به عقب برگشت. تابلوهای قدیمی سردر بعضی مغازهها، از خیابان ویلا (نجاتاللهی) و جمهوری گرفته تا حافظ و مجیدیه، مثل تکههایی از یک آلبوم قدیمی در شهر باقی ماندهاند؛ تابلوهایی که فقط نام یک مغازه نیستند، بلکه بخشی از خاطرات یک محله و آدمهایی هستند که سالها از کنارشان عبور کردهاند.
این تابلوها با رنگها، طراحیها و فونتهای خاص خودشان حالوهوایی دارند که در تابلوهای امروزی کمتر دیده میشود. شکل حروف، نوع خط، ترکیب رنگها و حتی سادگی طراحی آنها یادآور دورهای است که هر مغازه هویت بصری خودش را داشت و یک تابلو میتوانست سالها بخشی از چهره یک خیابان باشد.
اما چرا هنوز اینقدر به چیزهای قدیمی علاقه داریم؟ شاید چون این اشیا فقط یک وسیله یا یک تصویر نیستند؛ هرکدامشان بخشی از گذشته را با خود حمل میکنند. از یک خانه قدیمی گرفته تا یک ماشین، یک عکس یا همین تابلوهای رنگورورفته، همه ما را به حس آشنایی میبرند که در زندگی پرسرعت امروز کمتر پیدا میشود؛ همان حس نوستالژی که باعث میشود دنبال نشانههایی از گذشته در گوشهوکنار شهر بگردیم.
