وقتی رؤسای جمهور سابق کشور مثل سید محمد خاتمی و شیخ حسن روحانی به صرف یک اظهارنظر مورد زهرآگینترین حملات لفظی و تهدیدهای عملی قرار میگیرند، تکلیف بقیهٔ شهروندان کشور روشن است!
به گزارش روز نو ظاهراً برخی مقامهای مسئول، اهمیت حمایت یا سکوت رضایتمندانهٔ نیروهای میانهٔ جامعه را اصلاً درک نمیکنند و یا اهمیت آن را نادیده میگیرند.
به وضوح میتوان روند ناخشنودی نیروهای میانه از روند کنونی را مشاهده کرد.
صاحبنظرانِ سخنگوی غیررسمی این اقشار هم قهر همراه با سکوت را به اعلام موضع سیاسی در این شرایط ترجیح میدهند.
در این میان، آنچه مشخص نیست، نقش دولت و شخص رئیسجمهور است. بخش عظیمی از رأیدهندگان به آقای پزشکیان، وضع جاری را برنمیتابند و در این مورد دچار نگرانی و دلهره شدهاند.
آنها اغلب میپرسند که آیا قرار است نقش رئیسجمهور در تحولات کشور از یک طرف حاشیهای باشد و از طرف دیگر، مسئول عموم بحرانهای بسیار خطرناک آتی معرفی شود؟
به نظرم تاکنون منطق "انشألله گربه است" از سوی دستاندرکاران دولت تا اندازهای قابل پذیرش و یا حداقل قابل تردید بود، اما الان واقعیتها وجه مهیب خود را به نمایش گذاشته و راهی برای خوشخیالی باقی نمانده است.
از این رو، لازم است دستاندرکاران دولت به پایگاه رأی خود توضیح دهند که با این وضع، کشور به کدام سمت در حرکت است و نقش آنها در این زمینه مشخصاً چیست و چه میخواهد باشد.
