برترینها: اخیراً انتشار ویدیویی از یک خانم و انتقادهای او درباره قیمتهای یک رستوران لاکچری و نحوه برخورد کارکنان این مجموعه با او دوستش، پس از آنکه از سفارش خود منصرف شده، در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفته و بحثهای زیادی به راه انداخته است. بخشی از کاربران با این انتقادها همراه شدهاند و معتقدند قیمتگذاری رستورانها باید با کیفیت خدمات و تجربهای که به مشتری ارائه میشود تناسب داشته باشد. در مقابل، گروهی دیگر تأکید دارند که هر رستوران با توجه به سطح مشتریان و مخاطبان خود قیمتگذاری میکند و اساساً کسی که توان پرداخت این مبالغ را ندارد، الزامی برای حضور در چنین مجموعههایی ندارد. . واکنش کاربران به این ماجرا را در ادامه میخوانیم.
امیر نوشت: یه ذره شاید جامعه به این حرف گارد داشته باشه ولی همه از دید ما به یه مساله نگاه نمیکنن. گاهی اصلاً آدمها پول اضافهتر از حد نرمال میدن که کنار طبقه اجتماعی پایینتر از خودشون قرار نگیرن یا حتی باهاشون هم کلامم نشن. طرف میتونه بره بغل خیابون از یه وانتی یه کباب خوشمزه بگیره ولی میره اون رستوران ده برایر پول میده که چهار تا لات و لوت یا ادمهایی که با ادبیاتشون به هر دلیلی حال نمیکنه کنارش قرار نگیرن. شاید از نظر ما منطقی نباشه ولی یکی پولش رو داره دوست داره این مدلی خرجش کنه، نوش جونش. خوب و بدشم به خودشون مربوطه چون پول خودشه. یا مثلاً طرف میره باشگاه بدنسازی ماهی ۳۰ میلیون شهریه میده چون دوست داره وقتی گوشی و ساعت لوکسش رو جا گذاشت رفت دوش گرفت برگشت اونها سر جاش باشه، یا اصلاً یکی بعدش لباسهاشو بشوره. نمیتونیم بگیم حالا چون باشگاه ماهی ۳ میلیونی هم هست پس این نباید اونجا ثبت نام کنه چون خیلی گرونه. یه ذره چپول بازی میشه اینجور نگاه کردن. آدم پول در میاره که رفاهش رو بیشتر کنه قرار نیست همیشه دو دو تا چهارتای منطقی داشته باشه برای خرج کردنش.
نگین هم نوشت: چیزی که باعث میشه عدهای از آدمهای به قول این خانم دماغ بالا در اون رستوران باشن کیفیت غذا و خدمات نیست، کنار امثال ایشون و ما قرار نگرفتنه. طبقه اجتماعی اون آدم جداست، اگر کسی پولش رو صرف این کنه که ساعاتی شبیه اون طبقه باشه از نظر من شاید حماقت باشه ولی بهم ربط نداره که نطق کنم.
علیرضا اما نظر دیگری دارد: میپذیرم که رستوران یا کافه شمال شهر با جنوب شهر قیمتهای متفاوتی داشته باشه، میپذیرم که اونی که به جای پنیر پروسس از پنیر موتزارلا استفاده میکنه یا از قهوه با کیفیت استفاده میکنه قیمتش متفاوت باشه. اما هیچ جوره در کتم نمیره که بابت ادا و اسم پول بدم.
آمین: همه جای دنیا محل تا محل، قیمت خونه، رستوران ،فروشگاه، باشگاه ، آرایشگاه و همه چی متفاوته و بالا و پایین داره. قطعا اون رستوران اونقدری مشتری داره که معروف شده و هزینه هاش برای خیلیا عادیه. حالا اینکه ایشون چرا رفته اونجا سواله برام! لقمه باید اندازه دهن باشه!
روایت مشابه امین: یاد خاطره ای افتادم. دانشجو بودیم با دوستام رفتیم یه کافهای که تازه باز شده بود، منو رو نگاه کردیم دیدیم سیب زمینیش هم قیمت دبل چیزبرگر اون کافه ایه که همیشه میریم. همون لحظه چراغارو به بهونه تولد میز کناری خاموش کردن، مام فرار رو بر قرار ترجیح دادیم و زدیم به چاک.
بایرام: این برای شما مطلوب نیست، برای یکی دیگه مطلوب هست و اتفاقا پول میده چون پارک کردن ماشین و سالن بزرگ و بقیه مخلفات براش تفاوت ذهنی معنیداری ایجاد میکنه. چلوکباب خوردن تو خیابون هم میشه، ولی وقتی رفتی یک جایی، اون مسائل جنبی برات اختلاف ایجاد میکنه. اگر نخواستی نرو و پول هم نده.
مایسا: حالا من یبار پول تو کارتم بود به اندازه کافی رفتم یه رستوران لاکچری تنها غذا بخورم. همه میزا خالی بود با این وجود منو نزدیک نیم ساعت ۴۵ دیقه معطل نگه داشتن آخرم فهمیدم بخاطر اینکه به قیافم چندان لاکچری بودن نمیخوره بهم صندلی ندادن (جلو چشمم چند نفر جدید اومدن رفتن نشستن )....
و بلک کت: آقا چرا در پذیرش اینکه ممکنه یک سری چیزها برای طبقه ما نباشه مقاومت میکنید؟ توی هر کشوری رستوران گرون و ارزون ومتوسط وجود داره شما اندازه بودجت برو غذا بخور مثل اینکه پولم نرسه ماشین بی ام و سوار شم بیام راجع به شرکت بی ام و بد بگم.
