هزینه 26 میلیارد دلاری پوتین برای افزایش طول عمر
روزنو :ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، با اختصاص بودجهای هنگفت در مسکو، پروژه دولتی دستیابی به راز جاودانگی و چاپ اندامهای انسانی را کلید زده است. این ماجراجویی بیولوژیک در حالی پیگیری میشود که امید به زندگی مردان روس به شدت سقوط کرده است.
ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور روسیه، با اختصاص بودجهای هنگفت در مسکو، پروژه دولتی دستیابی به راز جاودانگی و چاپ اندامهای انسانی را کلید زده است. این ماجراجویی بیولوژیک در حالی پیگیری میشود که امید به زندگی مردان روس به شدت سقوط کرده است. زمانی که میکروفونهای روشن در پکن مکالمه ولادیمیر پوتین با شی جینپینگ درباره امکان دستیابی انسان به راز جاودانگی از طریق تعویض اندام را ثبت کردند، برخی آن را فقط یک گپوگفت عجیب میان حاکمان سالخورده پنداشتند. اما در واقع، پوتین در جریان این رژه نظامی در ماه سپتامبر گذشته، در حال تشریح یک طرح مورد حمایت کرملین بود که اکنون به یکی از پروژههای علمی پرچمدار در روسیه تبدیل شده است. پوتین مانند میلیاردرهای دره سیلیکون از جمله جف بزوس، سم آلتمن و پیتر تیل، مدتهاست که شیفته تحقیقات ضدپیری است. با این حال در روسیه، جستوجوی پوتین برای جلوگیری از زوال جسمانی اکنون یک اولویت حکومتی است که بر روشهای گستردهای مانند چاپ اندام، برداشت از خوکهای مینیاتوری و قرارگرفتن در معرض دمای فوقالعاده پایین تکیه دارد.
ماه گذشته، دولت روسیه رسما اعلام کرد دانشمندان در حال توسعه یک نسخه ژندرمانی با هدف کندکردن روند پیری سلولی هستند. این پروژه بخشی از ابتکار 26 میلیارد دلاری پوتین برای افزایش طول عمر تحت عنوان «فناوریهای نوین حفظ سلامت» است. دنیس سکیرینسکی، معاون وزیر علوم روسیه، در 23 آوریل مدعی شد این دارو یکی از امیدوارکنندهترین مسیرها در مبارزه با پیری را نشان میدهد.
بودجه 26 میلیارد دلاری
ایجاد اندامهای انسانی در آزمایشگاه برای پیوند، یکی دیگر از نوآوریهای افزایش طول عمر است که پوتین در پکن درباره آن سخن گفت. تمام این تلاشها بخشی از یک ابتکار ملی است که او در سال 2024 از آن رونمایی کرد و وعده میدهد تا پایان این دهه، جان 175 هزار نفر را نجات دهد. این رقم یک تناقض و کنایه دوران جنگ را به همراه دارد؛ زیرا همانطور که منتقدان در آن زمان اشاره کردند، این عدد تقریبا با برآوردهای مستقل از تلفات نیروهای روس در تهاجم به اوکراین برابری میکند.
دانشمندان دولتی منصوب پوتین بر دو فناوری کلیدی تمرکز کردهاند: چاپ زیستی یا چاپ سهبعدی بافتهای زنده و پیوند بیگانه که به معنای پرورش اندامهای انسانی در داخل بدن خوکهای مینیاتوری است؛ نژادی از خوک که از نظر ژنتیکی با انسان سازگار ارزیابی میشود. محققان روسی که با نهادهای دولتی کار میکنند، ادعا کردهاند بافت غضروف انسانی و غده تیروئید موش را چاپ زیستی کردهاند. هدف نهایی آنها دستیابی به جایگزینی اندام انسانی تا سال 2030 است و جدول زمانی مشابهی نیز برای پرورش اندام در داخل بدن خوکها مورد بحث قرار گرفته است. سرویس مطبوعاتی کرملین در یک ایمیل تأیید کرد در فدراسیون روسیه، کار روی طیف کاملی از برنامههای علمی در این زمینه در جریان است و بسیاری از مؤسسات تحقیقاتی با حمایت دولت در آنها مشارکت دارند.
نقش ماریا ورونتسوا و میخائیل کوالچوک
ابتکار طول عمر روسیه توسط دو چهره بسیار نزدیک به پوتین هدایت میشود: ماریا ورونتسوا، دختر پوتین که یک متخصص غدد است و بر برنامههای ژنتیک دولتی نظارت دارد، و میخائیل کوالچوک، فیزیکدان و رئیس مؤسسه کورچاتوف که یک مرکز تحقیقات هستهای بازمانده از دوران شوروی محسوب میشود. کوالچوک، برادر یوری کوالچوک، بانکدار و سرمایهگذار رسانهای و از متحدان نزدیک پوتین است و اکنون به معمار فکری کمپین طول عمر کرملین تبدیل شده است. او در رسانههای روس استدلال کرده است علم بهزودی به انسانها اجازه میدهد اعضای بدن خود را به طور نامحدود ترمیم و جایگزین کنند و توانایی ترمیم انسان بدون شک افزایش خواهد یافت. برخلاف تحقیقات مشابهی که توسط میلیاردرهای غربی تأمین مالی میشود، پروژههای ترویجشده توسط حلقه پوتین، تحقیقات بررسیشده کمی در مجلات معتبر بینالمللی تولید کردهاند. الکساندر اوستروفسکی، دانشمند روس که پیشگام چاپ زیستی در این کشور بود، تأکید میکند اگر هیچ مقاله منتشرشدهای وجود نداشته باشد، نتایج واقعی نیز وجود ندارد و اظهارات آنها احتمالا باید به عنوان «آرزو» تلقی شود. اوستروفسکی پس از تهاجم همهجانبه به اوکراین، روسیه را ترک کرد و شرکت خود را که اکنون با دولت همکاری میکند به فروش رساند. او با اشاره به تحریمهایی که تحقیقات روسیه را از سوی غرب قطع کرده است، میگوید انجام کار علمی در انزوا غیرممکن است و این افراد احتمالا فقط چیزی را به پوتین میگویند که او میخواهد بشنود تا بودجههای خود را تضمین کنند.
سرنوشت تلخ دانشمندان
کوالچوک علم افزایش طول عمر را با جهانبینی گستردهتر کرملین درباره مبارزه تمدنی با غرب پیوند داده است. او در یک سخنرانی مشهور در سال 2015 هشدار داد غرب به سمت ایجاد «انسانهای خدمتگزار» پیش میرود؛ افراد قابل کنترلی که خودآگاهی محدودی دارند و تولیدمثل آنها دستکاری میشود. او همچنین ادعا کرده است ایالات متحده پشت همهگیری کووید بوده است، در حالی که مستندات و مدارک از دستداشتن حکومت چین و آزمایشگاه ووهان در انتشار این ویروس خبر دادهاند. پوتین مدتهاست با این مضامین همدردی نشان داده و فیلم سینمایی «فصل مرده» محصول سال 1968 شوروی را ستایش کرده است؛ فیلمی که در آن سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا با پزشکان نازی برای کنترل نسل بشر تبانی میکند و پوتین ادعا کرده این فیلم الهامبخش پیوستن او به کاگب بوده است. فرد تأثیرگذار دیگر ولادیمیر خاوینسون، متخصص طب سالمندان بود که رسانههای روس به او لقب «پیریشناس پوتین» را داده بودند. او درمانهای ضدپیری مبتنی بر پپتید مشتقشده از بافت گوساله را ترویج میکرد. خاوینسون در مصاحبههایی استدلال کرده بود با استناد به متون کتاب مقدس، انسانها برای 120 سال زندگی ساخته شدهاند، با وجود اینکه در هیچ بخش کتاب مقدس چنین صراحت و تأکیدی وجود ندارد. با این حال، او در نهایت در سال 2024 در 77سالگی درگذشت. در حالی که خاوینسون و کوالچوک دانشمندان نسبتا معتبری محسوب میشوند، پوتین نشان داده است پذیرای رویکردهای بسیار غیرمعتبرتر هم هست. در جریان یک نشست در کرملین در سال 2018، پوتین به سباستین کورتس، صدراعظم وقت اتریش، توصیه کرد یک محفظه سرمادرمانی را امتحان کند؛ جایی که بدن در معرض دمای منفی 76 درجه سانتیگراد قرار میگیرد.
رئیسجمهور 73ساله روسیه دههها تلاش کرده است با نمایشهای طراحیشده از مردانگی، تصویری از استقامت یک مرد قدرتمند و بدون محدودیتهای سنی را به نمایش بگذارد، اما در پشت این قدرتنمایی، حاکمی قرار دارد که به طور غیرعادی نگران زوال جسمانی خویش است. در طول همهگیری کووید، پوتین پروتکلهای قرنطینه پیچیدهای را تحمیل کرد و میزهای طولانی و معروف او به نمادی از فاصله سیاسی و ترس از انتقال ویروس تبدیل شدند. اکثر دستیاران و متحدان نزدیک پوتین نیز در دهه هفتم زندگی خود هستند و تلاش او برای فرار از پیری، منعکسکننده یک سنت بسیار قدیمیتر در میان مستبدان روس است.
در دهه 1920، آزمایشهای الکساندر بوگدانوف، دانشمند شوروی با انتقال خون جوانکننده، توجهها را به خود جلب کرد، اما او در اثر عوارض همین درمانهای خودساخته در 55سالگی جان باخت. یک دهه بعد، الکساندر بوگومولتس، پزشک روس، ادعا کرد انسانها میتوانند تا 150 سال عمر کنند و تحسین ژوزف استالین، دیکتاتور شوروی را برانگیخت، اما او نیز در 65سالگی درگذشت. با تمام این بلندپروازیهای بیحاصل، روسیه همچنان با خشنترین نرخهای مرگومیر در جهان توسعهیافته دستوپنجه نرم میکند. میانگین امید به زندگی مردان در روسیه امروز فقط حدود 68 سال است، در حالی که این رقم در ایالات متحده حدود 76 سال و در بیشتر کشورهای اروپای غربی بالای 80 سال است. مرگ، برخلاف انتخابات، همچنان برای کرملین غیرقابل مدیریت باقی مانده است.
