کدام طرف پیروز شد و چرا؟

با ابتکار پاکستان، آتش‌بس(توقف موقت و نه پایان جنگ)  پس از  حدود ۴۰ روز دفاع مقتدرانه برقرار شد. درباره این آتش‌بس احتمالا دیدگاه‌های مختلفی وجود دارند که فعلا زمان طرح آن نیست. اما شکست «راهبردی» دو قدرت اتمی و نظامی برتر بین‌المللی و منطقه‌ای همراه با دیگر متحدان پنهان و آشکار در برابر ایران به‌علت «ناکامی در دستیابی به اهداف جنگ» انکارناپذیر است. 

‎چرا که بر اساس اعلام رسمیِ اولیه و سپس تکمیلی متجاوزان، اهداف آنها شامل تغییر رژیم، تغییر نقشه ایران، نابودی کامل توان هسته‌ای و موشکی، در اختیار گرفتن کنترل نفت و تنگه هرمز بود و در نهایت شرط توقف جنگ هم «تسلیم کامل» اعلام شد. کدامیک از این اهداف محقق شده؟! هرچند که بعید است این اتفاقات نقطه پایان توطئه‌های رژیم صهیونیستی باشد و علاوه بر اینها، فارغ از بی‌اعتمادی کامل خصوصا به فریب‌کاری‌ها و سخنان متناقض ترامپ، او در اولین واکنش به آتش‌بس پذیرفت که پیشنهاد 10 ماده‌ای «جمهوری اسلامی» ایران «پایه» مذاکرات است.

‎ در این بین باید در خصوص مذاکرات پیش روی «محتاطانه» تحلیل و «هوشمندانه» هم برای تحقق خواسته‌ها و هم مدیریت توقعات در جامعه عمل کرد. اگر اکنون ظرفیت و ابزار دیپلماسی «فرصتی» برای تثبیت دستاوردهای این «مقاومت ملی و تاریخی» کسب کرده دلایل مختلفی دارد که به‌نظر من سه پایه اصلی‌ و داخلی این موارد هستند:

‎۱) حضور حماسی و مستمر مردم با سلایق مختلف در خیابان‌‌ها آن هم در زیر بمباران و حملات شدید که جلوه‌‌های توصیف‌ناپذیری خلق کردند و تنها یک نمونه آن در جریان بمباران اطراف راهپیمایی روز قدس تهران دیده شد.

‎۲) دفاع بی‌نظیر نیروهای مسلح و جانفشانی‌ در سخت‌ترین و هدفمندترین حملاتِ حداقل تاریخ این منطقه که بعدها ابعاد آن بیشتر باز می‌شود و اهمیت این دفاع نابرابر و مظلومانه اما قاطعانه و قدرتمندانه را آشکارتر می‌کند. ایران همواره مدیون این رشادت‌های سرنوشت‌ساز خواهد بود.

‎۳)  رایزنی‌های دیپلماتیک و جریان مستمر خدمات‌رسانی دولت در تعامل با بخش‌های غیردولتی؛ این جنگ دوباره نشان داد کادر درمان، امدادگران آتش‌نشانی و هلال احمر، تکنیسین‌های بخش انرژی، فعالان حوزه‌های تولید و حمل‌ونقل و… چگونه می‌توانند نقشی پرارزش و تعیین کننده در تاب‌آوری جامعه ایفا کنند.

‎حفظ دستاوردهای کنونی نیازمند تداوم آمادگی و هوشیاری نیروهای مسلح نسبت به «شکنندگی آتش‌بس»، حفظ انسجام و همبستگی ملی کنونی همراه با «رضایت عمومی» در سطحی فراگیرتر با دوری از تنگ‌نظری‌ها، در کنار کنشگری فعالانه دولت در امور است. باشد که تلاقی سه متغیر مورد اشاره به تکمیل و تثبیت این پیروزی در مذاکرات دشوار پیش روی در برابر «بدعهدان» انجامیده و این سرآغاز دوره‌ای از آرامش و ورود کشور به مسیر توسعه پس از سختی‌های فراوان شود.