ترامپ دست به ماشه شد/هدف بعدی کاخ سفید کدام کشور است؟
روزنو :اظهارات جنجالی دونالد ترامپ درباره آینده کوبا بار دیگر زنگ خطر تنش را در منطقه به صدا درآورد؛ جایی که رئیسجمهور آمریکا از سناریوهای تند، تهدیدهای بیسابقه و حتی اقداماتی صحبت کرده که میتواند معادلات هاوانا را بهطور کامل برهم بزند.
«دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا با ادعای اینکه دولت کوبا در آستانه فروپاشی است، تهدید کرد عملیاتی برای ربودن «میگل دیاز کانل» رئیسجمهور این کشور ترتیب خواهد داد. او با استناد به آنچه عملیات «موفق» در ونزوئلا نامید، مدعی شد چنین ماموریتی برای پنتاگون چندان سخت نخواهد بود. همزمان، وزیر امور خارجه آمریکا در حال ایجاد ارتباط با نوه «رائول کاسترو» به عنوان شریکی برای تضعیف مخالفان داخلی کوبا است.
دولت ترامپ در حال تشدید محاصره اقتصادی علیه کوباست و در لفاظیهای مداخلهجویانه، از تغییر نظام در هاوانا استقبال میکند.
در همین رابطه وبسایت «راشا تودی» گزارش داد، بر اساس گزارشها، «مارکو روبیو» وزیر امور خارجه آمریکا در حال بال و پر دادن به نوه رائول کاسترو به عنوان شریکی بالقوه برای تضعیف مخالفتهای داخلی با سلطه آمریکا بر این جزیره است.
درگیری ایالات متحده با کوبا، که یادگاری از جنگ سرد است، به دلیل ویژگیهای عجیب سیاست داخلی آمریکا و شرمساری تاریخی ناشی از شکست تلاشها برای سرنگونی «فیدل کاسترو و جانشینانش» همچنان ادامه دارد.
ربودن رئیسجمهور کوبا «خیلی سخت نخواهد بود»
این هفته، ترامپ سیاست خود برای خفه کردن اقتصادی کوبا را ستود. او پس از تحت فشار قرار دادن ونزوئلا و مکزیک برای توقف محمولههای نفت گفت: «نفتی نیست. پولی نیست. هیچ چیزی نیست.»
ترامپ گفت هاوانا باید با واشنگتن به توافق برسد یا با حمله نظامی مشابه عملیات در ونزوئلا مواجه شود. او مدعی شد نیروهای آمریکایی میتوانند رئیسجمهور کوبا را دستگیر کنند و چنین ماموریتی برای پنتاگون چندان سخت نخواهد بود.
حمله سریع به کاراکاس از سوی دولت ترامپ به عنوان یک «موفقیت بزرگ» مورد استقبال قرار گرفته است. منتقدان موفقیت این طرح آمریکا معتقدند رشوههای استراتژیک به مقامات دفاعی ونزوئلا میتواند توضیح بهتری برای عدم مقاومت نیروی این کشور در قبال نیروهای تهاجمی آمریکا باشد.
به دنبال «رودریگز» در کوبا
«دلسی رودریگز» معاون رئیسجمهور اکنون رهبری ونزوئلا را بر عهده دارد. مقامات آمریکایی به طور ضمنی اشاره کردهاند که او مسئول آمریکا در کاراکاس است، اما محدودیتهایی در مورد اینکه دولت او تا چه حد میتواند سیاستهایش را برای جلب رضایت ترامپ تغییر دهد وجود دارد.
در داخل واشنگتن گفته میشود که همان نقشه ممکن است برای کوبا نیز اجرا شود. روبیو که اخیرا به قانونگذاران گفته بود دولت "تغییر رژیم" در هاوانا را دوست دارد، اما لزوما آن را اعمال نمیکند، با رائول کاسترو ملقب به «ال کانگرخو» نوه رهبر انقلابی ۹۴ ساله، در تماس بوده است.
سناتور سابق فلوریدا که خانوادهاش از دست «فولخنثیو باتیستا» دیکتاتور کوبا گریختند، کوباییهای جوانتر و اهل تجارت را میبیند که کمونیسم انقلابی برایشان شکست خورده و او، آنها را به عنوان راهی برای ترغیب به تغییر سیاسی میبیند. در واقع آنها به دنبال رودریگز بعدی در کوبا هستند.
از خلیج خوکها تا «خلیج بچه خوکها»
کودتای باتیستا، جرقه انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۳ را زد. همسویی بعدی کاسترو با بلوک سوسیالیستی به همان اندازه که مبتنی بر باورهای ایدئولوژیک بود، ناشی از شرایط و موقعیتشناسی نیز بود. ویژگیهای خاص سیاست داخلی ایالات متحده، این کشور جزیرهای را به یک هدف دائمی تبدیل کرد.
تبعیدیهای کوبایی در جریان حمایت از حمله سال ۱۹۶۱ به خلیج خوکها که توسط سیا پشتیبانی میشد، نقش اصلی را ایفا کردند. این حمله زمینهساز خطرناکترین رویارویی جنگ سرد شد چرا که کاسترو با استقرار موشکهای شوروی برای بازدارندگی موافقت کرد و واشنگتن نشان داد که ترجیح میدهد به جنگ برود تا اجازه این کار را بدهد.
جامعه مدرن ایالات متحده، میراث خصومت با کوبا را از دریچه توطئه عجیب سیا برای ریختن وجهه نمادین کاسترو میبیند، نه از طریق پیشنهاد این آژانس برای اجرای یک حمله با پرچم دروغین به منظور توجیه یک حمله تمامعیار.
"باراک اوباما" رئیسجمهور سابق آمریکا، با احتیاط تلاش کرد این ناهنجاری ژئوپلیتیکی را از بین ببرد و روابط را عادی کند، حتی در حالی که آژانسهای آمریکایی به تأمین مالی خوانندگان رپ و یک اپلیکیشن «توییتر کوبایی» برای برانگیختن ناآرامی ادامه میدادند. ترامپ پس از ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۷ این روند را متوقف کرد.
در همین حال، در سال ۲۰۲۰، ونزوئلاییها یک حمله مضحک و ناموفق به نام "خلیج بچهخوکها" توسط کهنهسربازان نیروهای ویژه آمریکا را دفع کردند، اقدامی که دولت در حال خروج ترامپ انجام آن را انکار کرد.
بازگشت به دکترین «دانرو»
ترامپ با بازگشت به قدرت، عملیاتهای مخفیانه و خرابکارانه را کنار گذاشته و به جای آن، استفاده از قدرت کامل پنتاگون برای کوبیدن بر سر کشورهای نافرمان را در پیش گرفته است. در واقع او حملات برقآسا را به پروژههای درازمدت محافظهکارانه ترجیح میدهد.
واشنگتن ادعا میکند که دکترین مونرو، سیاست قرن نوزدهمی مبنی بر اینکه هیچ قدرت بزرگ دیگری نمیتواند هژمونی آمریکا در نیمکره غربی را به چالش بکشد احیا کرده است. نسخه ترامپ از این دکترین که به شوخی "دکترین دانرو" نامیده میشود، به عنوان دفاعی برابر چین و روسیه قاببندی شده است، علیرغم اینکه هیچیک از این دو کشور علاقهای به افزایش توان نظامی خود در آمریکای لاتین نشان ندادهاند.
ترامپ دشمنان و متحدان را در نقاط دور و نزدیک به زور تهدید کرده است. پکن و مسکو معتقدند که او ماهیت واقعی "نظم مبتنی بر قانون" را که رهبران قبلی آمریکا با صحبت از انصاف و ارزشهای مشترک پنهان میکردند، افشا میکند.
وزارت جنگ آمریکا در حال حاضر برای حمله احتمالی به ایران آماده میشود که دومین حمله در دو سال اخیر خواهد بود، اما همچنان میتواند جایی برای اقدامات تخریبی در کوبا پیدا کند.
