هیچ جشنوارهای، هیچ تندیس و هیچ دیدهشدنی، ارزش ایستادن روی سکوت و عبور از جان انسان را ندارد.
دیدهشدن، وقتی به قیمت ندیدن انسان تمام میشود، فقط یک معاملهی ارزان است.
به گزارش روز نو سینما وقتی کنار انسان میایستد معنا دارد؛ وقتی از روی او رد میشود، دیگرفقط یک تصویر بی ارزش است.
هیچ سکویی آنقدر بلند نیست که بتواند روی جان انسان سایه بیندازد.
اعتبار هنرمند از جایی میآید که ایستاده، نه از جایی که دعوت شده.
جشنواره میگذرد، نامها فراموش میشوند؛ این انتخابهاست که میماند.
دیدهشدن بدون دیدن رنج، فقط نورافکن است، نه روشنایی.
هنر اگر جرأت نداشته باشد «نه» بگوید، فقط تزئین وضع موجود است؛ و هیچ قاب طلاییای نمیتواند سکوت در برابر خون را قاب بگیرد.
