به روز شده در: ۱۸ دی ۱۴۰۴ - ۱۹:۴۷
کد خبر: ۷۳۲۹۵۴
تاریخ انتشار: ۱۷:۱۱ - ۱۷ دی ۱۴۰۴

نگاهی به فیلم سرزمین گناه

روزنو :در «سرزمین گناه» به کارگردانی پیتر گرونلوند، معمای ناپدید شدن یک نوجوان در دل روستایی سرد و منزوی، فضایی پرتنش و تاریک خلق می‌کند. کریستا کوسونن، محمد نور اوکلاه و پیتر گانتمن با نقش‌آفرینی‌هایشان تلاش می‌کنند بار احساسی این روایت جنایی را بر دوش بکشند، هرچند محدودیت‌های فیلمنامه مجال درخششی کامل به آن‌ها نمی‌دهد.

نقد و بررسی فیلم سرزمین گناه

رویداد۲۴ | «سرزمین گناه» یکی از تازه‌ترین تلاش‌های نتفلیکس برای جذب مخاطبان علاقه‌مند به ژانر اسکاندی نوار یا همان nordic noir است؛ ژانری که معمولاً با شخصیت‌های تیره‌رو، شهر‌های سرد و خیابان‌هایی خیس از باران و برف، و پرونده‌هایی پیچیده و پر از روابط فروپاشیده شناخته می‌شود. این سریال نیز با همان فرمول آشنا وارد میدان شده و در تلاش است تا با تکرار عناصر محبوب این سبک، یک معمای جنایی تازه برای ورود به سال جدید ارائه دهد. اما پرسش اصلی این است که «سرزمین گناه» چقدر موفق شده فراتر از قالب‌های کلیشه‌ای این ژانر حرکت کند و چه نکته‌ای به تجربه مخاطب اضافه می‌کند؟

خلاصه داستان فیلم سرزمین گناه

داستان «سرزمین گناه» از ناپدید شدن پسری نوجوان در یک روستای کوچک در منطقه‌ی روستایی اسکونه آغاز می‌شود؛ جایی که فساد، تنش‌های خانوادگی و زخم‌های قدیمی زیر پوست سکوتش جریان دارد. پدر در حال احتضار پسر گم‌شده، ایوار، تنها امیدش را در تماس با دانی، مأمور پلیس که سابقه‌ای پرچالش در این شهر دارد، می‌بیند. دانی زمانی مادرخوانده‌ی سیلاس بوده و رابطه پرتنش او با والدین بیولوژیکی پسر، سایه سنگینی بر بازگشت دوباره‌اش به شهر می‌اندازد.

 

دانی به همراه کارآموز جدیدش، مالک، که شخصیتی کاملاً قانون‌مدار و پایبند به اصول دارد، وارد این پرونده می‌شود. آنچه ابتدا جست‌وجوی یک فرد ناپدیدشده است، خیلی زود به پرونده قتل تبدیل می‌شود. از این نقطه، داستان وارد فاز جدی‌تری می‌شود؛ جایی که دانی مجبور است گذشته تیره‌اش را روبه‌رو شود، با مردم خصمانه شهر مقابله کند و در پی کشف حقیقت، میان درد‌های شخصی و وظیفه حرفه‌ای‌اش تعادل پیدا کند. در طول مسیر، فقر، قاچاق مواد مخدر، اختلاف‌های خانوادگی و رقابت‌های قدیمی بین زمین‌داران، فضای شهر را پیچیده‌تر می‌کند و هر سرنخ، سرنخی دیگر را از بین می‌برد.

فیلم سرزمین گناه

عوامل و بازیگران فیلم سرزمین گناه

این سریال به کارگردانی و نویسندگی پیتر گرونلوند ساخته شده؛ فیلمسازی که پیش‌ازاین با آثار جنایی «گولیات» و «بیرتاون» تجربه‌ای قابل‌توجه در این ژانر به دست آورده بود. با وجود این پیشینه، «سرزمین گناه» بیش از آنکه تجربه‌ای تازه باشد، بازآفرینی الگو‌های همیشگی آثار اسکاندیناویایی است.

کریستا کوسونن در نقش دانی، همان پلیس خسته، بی‌پشتوانه و غرق در مشکلات شخصی است که نمونه‌هایش را پیش از این در سریال‌های مشابه دیده‌ایم. بازی او قابل قبول و حساب‌شده است، اما محدود بودن شخصیت‌پردازی اجازه نمی‌دهد چهره‌ای فراتر از یک پلیس زخم‌خورده به نمایش بگذارد. مالک با بازی محمد نور اوکلاه نیز عمدتاً در نقش شاگردی است که باید دانی را به رعایت قوانین یادآوری کند؛ شخصیتی که می‌توانست عمق بیشتری پیدا کند، اما عملاً به یک همراه کم‌اثر تقلیل یافته است.

در مقابل، پیتر گانتمن در نقش الیس – پدرسالار خانواده‌ای که دنبال عدالت است – یکی از بهترین بازی‌ها را ارائه می‌دهد. او در ابتدا به عنوان مانعی در مسیر دانی ظاهر می‌شود، اما به‌تدریج پیچیدگی و آسیب‌پذیری شخصیتش آشکار می‌شود و همین تضاد‌ها او را به نقطه قوت اثر تبدیل می‌کند. بازی او لایه‌ای انسانی به فضای سرد و سنگین سریال می‌افزاید و ریتم خسته‌کننده روایت را گهگاه نجات می‌دهد.

نقد و بررسی فیلم سرزمین گناه

نگاهی به فیلم سرزمین گناه

«سرزمین گناه» سعی دارد روح آثار اسکاندی نوار را با دقت بازتولید کند؛ از مناظر روستایی گل‌آلود گرفته تا رنگ‌های سرد و موسیقی غم‌انگیزی که فضای تهدیدآمیز و سنگین را تقویت می‌کند. با این حال، مشکل اصلی اینجاست که سریال تقریباً هیچ چیز تازه‌ای برای عرضه ندارد. اگر پیش از این سریال‌هایی مانند «مِیر آو ایست‌تاون»، «برادچرچ» یا دیگر آثار جنایی اسکاندیناوی را دیده باشید، بسیاری از عناصر «سرزمین گناه» همان نسخه‌های تکراری و قابل پیش‌بینی هستند.

گرونلوند تلاش کرده مجموعه‌ای از معضلات اجتماعی را وارد داستان کند؛ از فقر و اعتیاد گرفته تا فساد محلی و آسیب‌های نسل به نسل. اما تعدد این موضوعات نه تنها عمق نمی‌افزاید، بلکه باعث می‌شود داستان بیش از حد شلوغ به نظر برسد و تمرکز اصلی روایت از دست برود. هر گره داستانی قبل از آنکه به‌طور کامل پرداخته شود، توسط گره‌های جدید پوشانده می‌شود و نتیجه، نوعی سردرگمی و احساس عدم انسجام است.

ریتم سریال نیز به‌گونه‌ای طراحی شده که در پنج قسمت کوتاه جمع شود، اما پیچیدگی روابط و گذشته پرکشمکش شخصیت‌ها، زمان بیشتری برای تکامل نیاز داشت. مخاطب ناگهان وارد میانه زندگی دانی می‌شود بدون اینکه زمینه‌سازی کافی برای درک اهمیت انتخاب‌های او فراهم شده باشد.

پایان‌بندی نیز بیش از آنکه یک اوج باشد، نوعی فروکش آرام است؛ نتیجه‌ای که نه شگفت‌زده می‌کند و نه لایه جدیدی به داستان می‌افزاید. همین باعث می‌شود «سرزمین گناه» بیشتر شبیه سریالی باشد که صرفاً برای پر کردن فهرست محتوای نتفلیکس تولید شده تا خلق یک تجربه ماندگار.

تصویر روز
خبر های روز