این عدد ۱۲۰ که کواکبیان گفته، بار دیگر نمک بر زخم کهنه و گویا علاج ناپذیر "عدد نفهمی" سیاسیون و مسوولان پاشید؛ نوعی بیگانگی عمومی با عدد و رقم و آمار که جایش را به شعار و شعر و رجز داده و پدر ملتی را درآورده است: از آن روحانی معروفی که در یک برنامه تلویزیونی نتوانست عددی بین ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ بگوید تا وزیر اسبق اقتصاد که حتی از عدد رشد اقتصادی کشور هم سر درنمی آورد و در ان مناظره اقتصادی، رسوا شد و به روی خودش هم نیاورد.
به گزارش روز نو عددها در دنیا، حرف میزنند، قضاوت میکنند، سیاست و راهبرد و تاکتیک تعریف میکنند، هشدار میدهند و در یک کلام "نقشه راه"اند ولی در ایران، مانند بسیاری از چیزهای دیگر، عاری از هویت و ارزش شدهاند، حتی کم ارجتر از غرغرهای که در گلو و دهان میچرخانند و تف میکنند بیرون!
زیاده عرضی نیست!
