ديار فراموش شده؟!
روزنو :عبدالله سهرابي*
ملت ايران از آغاز نظام جمهوري اسلامي تاكنون به ترتيب چهار دوره؛ جنگ، سازندگي، اصلاحات و بنيادگرايي را سپري كرده است. آثار و تبعات اين دورهها در استانهاي غربي كشور به دليل ارتباط همهجانبه با جنگ هشتساله وعواقب بعدي آن به مراتب بيش از ساير مناطق مجسم و قابل مشاهده است. دربخش امور زيربنايي و عمراني و اقتصادي به دليل ماهيت فيزيكي عملكردها و وجود شاخصها و پارامترهاي قابل اندازهگيري بيش از ديگر بخشها ملموس و مجسم است. آن زمان كه استانهاي برخوردار مركزي و دور ازميادين جنگي با دلار دولتي هفت توماني سرمايهگذاري ميكردند و تكنولوژي و ماشينآلات خطوط توليد را وارد ميكردند استانهاي مرزي و كردنشين درگير در جنگ، اندك سرمايهها و زيربناهاي خود را زير حملات و بمبارانهاي بيرحمانه رژيم بعث عراق از دست دادند. تحقيقا در اين مسيرمناطقي مانند شهرستان مريوان به دليل مرزي و عملياتي بودن بيش از ساير مناطق متحمل ضرر و زيان جاني و مالي شده است.
بنابراين بيمناسبت نيست به بهانه آغاز سال جديد اختصاصا ديار فراموش شدهيي را در بخش مركزي مريوان ودر شهرستاني كه به يمن جاذبههاي توريستي و تجاري به بهشت گم شده ايران معروف شده است ودر مقايسه با ديگر مناطق از محروميت بيشتري رنج ميبرد بهطور مستند و مستدل معرفي كنيم تا شايد بيان معضلات و نيازهاي اوليه آنان وجدانهاي خفته مديران اجرايي را از خواب غفلت و مستي قدرت و پست و مقام بيدار كند.
سخن از دهستان كوماسي در بخش مركزي مريوان است؛ تا براي مديران بومي و محلي فاقد مديريت و برنامهريزي تذكر و يادآوري و براي مديران مهاجر و غيربومي ناآشنا به منطقه بهخصوص در سطح استان كارآموزي و نوآموزي باشد.
دهستان كوماسي مشتمل بر 20 روستا با مركزيت روستاي پيرخضران است. با صرف نظر از نيازها و خواستههاي معوق و اجرانشده آنان در اين مقوله صرفا محور اصلي و ارتباطي مشترك اين روستاها مورد بحث است. جادهيي خاكي و در نوع خود بدترين كه اكنون در غياب مسوولان و دستگاههاي اجرايي توسط صديق حقي پيرمرد 67 ساله مقيم روستاي هنگه ژاله (يكي از روستاهاي دهستان كوماسي) البته بدون ماشينآلات سبك و سنگين بلكه فقط با امكانات شخصي خود كه يك بيل و يك فرغون است و آنگونه كه عكسهاي تهيه شده توسط عكاس هنرمند و خوش ذوق و دلسوز همين منطقه، بهمن شهبازي به وضوح نشان ميدهند در دست مرمت و بازسازي است. نگارنده اين مطلب كه خود متعلق به اين دهستان و متولد و پرورش يافته روستاي پيرخضران هستم و البته با راي پاك و حمايت جوانمردانه همين مردم با شعار رفع تبعيض و اجراي عدالت راهي مجلس ششم شدم..
بنابراين بيمناسبت نيست به بهانه آغاز سال جديد اختصاصا ديار فراموش شدهيي را در بخش مركزي مريوان ودر شهرستاني كه به يمن جاذبههاي توريستي و تجاري به بهشت گم شده ايران معروف شده است ودر مقايسه با ديگر مناطق از محروميت بيشتري رنج ميبرد بهطور مستند و مستدل معرفي كنيم تا شايد بيان معضلات و نيازهاي اوليه آنان وجدانهاي خفته مديران اجرايي را از خواب غفلت و مستي قدرت و پست و مقام بيدار كند.
سخن از دهستان كوماسي در بخش مركزي مريوان است؛ تا براي مديران بومي و محلي فاقد مديريت و برنامهريزي تذكر و يادآوري و براي مديران مهاجر و غيربومي ناآشنا به منطقه بهخصوص در سطح استان كارآموزي و نوآموزي باشد.
دهستان كوماسي مشتمل بر 20 روستا با مركزيت روستاي پيرخضران است. با صرف نظر از نيازها و خواستههاي معوق و اجرانشده آنان در اين مقوله صرفا محور اصلي و ارتباطي مشترك اين روستاها مورد بحث است. جادهيي خاكي و در نوع خود بدترين كه اكنون در غياب مسوولان و دستگاههاي اجرايي توسط صديق حقي پيرمرد 67 ساله مقيم روستاي هنگه ژاله (يكي از روستاهاي دهستان كوماسي) البته بدون ماشينآلات سبك و سنگين بلكه فقط با امكانات شخصي خود كه يك بيل و يك فرغون است و آنگونه كه عكسهاي تهيه شده توسط عكاس هنرمند و خوش ذوق و دلسوز همين منطقه، بهمن شهبازي به وضوح نشان ميدهند در دست مرمت و بازسازي است. نگارنده اين مطلب كه خود متعلق به اين دهستان و متولد و پرورش يافته روستاي پيرخضران هستم و البته با راي پاك و حمايت جوانمردانه همين مردم با شعار رفع تبعيض و اجراي عدالت راهي مجلس ششم شدم..
