نياز جامعه به آرامش

با تقديم لايحه بودجه سال 1393 توسط حسن روحاني، رييس‌جمهور به مجلس شوراي اسلامي، مردم و احزاب سياسي و نخبگان مشاهده كردند كه پس از هشت سال لايحه بودجه براي نخستين بار در موعد مقرر و زمان تعيين شده به مجلس تقديم مي‌شود. اين امر نشان داد كه دولت دكتر روحاني عزم خود را براي تحقق وعده‌هاي داده شده در دوران تبليغات انتخاباتي به مردم جزم كرده است. اين مجلس و مجلس هفتم و هشتم كه اكثريت آن را نمايندگان اصولگرا تشكيل داده‌اند در هشت سال گذشته هميشه بي‌توجهي رييس دولت برخاسته از تفكر اصولگرايي را مورد گلايه قرار داده و بعضا اعتراض خود به بي‌احترامي‌هاي دولت درباره برقراري يك رابطه منطقي و قانونمدار ميان دولت و مجلس را در خفا و آشكار اعلام مي‌داشتند. گزارش هشت ساله ديوان محاسبات درباره تفريغ بودجه نشان مي‌دهد كه دولت اصولگرا در مقايسه با دولت‌هاي پيشين بيشترين تخلفات را از قانون بودجه داشته است و از اين منظر به هيچ‌وجه با دولت‌هاي اصلاحات و سازندگي و حتي دولت زمان جنگ قابل مقايسه نيست. حجم مصوبات و آيين‌نامه‌هاي دولت قبل كه توسط مجلس مغايرت آنها با قانون اعلام شده است به هيچ‌وجه با وضعيت مشابه در دولت‌هاي پيش از خود قابل مقايسه نيست. مردم ايران و نمايندگان آنها نحوه تعامل رييس‌جمهور پيشين درباره به‌كارگيري سعيد مرتضوي در سازمان تامين اجتماعي و اصرار عجيب و غريب محمود احمدي‌نژاد در اين انتصاب را هنوز فراموش نكرده‌اند، انتصابي كه حتي حاضر شد وزير كار خود را در معرض استيضاح نمايندگان قرار دهد، و كار را به جايي كشاند كه احمدي‌نژاد اقدام به نمايش فيلم ويديويي از مواجهه ميان مرتضوي و فاضل لاريجاني در صحن مجلس كند. همه اين موارد تنها نمونه‌يي از نگرشي بود كه محمود احمدي‌نژاد نسبت به مجلس و نمايندگان مردم در ذهن داشت و حتي تا جايي پيش‌رفت كه سخن تاريخي امام راحل كه مجلس را در راس امور خطاب كرده بود را نيز به چالش كشيد و در جايي به مقايسه آراي 20 ميليوني خود با آراي 10 هزار نفري نمايندگان مجلس پرداخت. در عوض مردم و نمايندگان در چند ماهه اخير به خوبي شاهد بودند كه نزاع حسن روحاني و وزيران پيشنهادي او به قانون و قانونگذاران قوه مقننه و نمايندگان مردم در مجلس شوراي اسلامي به گونه‌يي است كه به هيچ‌وجه با نگرش‌هاي رييس دولت پيشين قابل قياس نبوده و نيست. حال كه حسن روحاني در موعد مقرر لايحه بودجه را با وجود مشكلات غير قابل وصفي در حوزه اقتصاد، مديريت، هماهنگي ميان قوا، سياست خارجي و... از دولت پيشين كه مورد تاييد مجلسيان محترم بوده است به ارث برده در اين مقطع با رفتاري عجيب و غيرمنتظره استعفاي نمايندگان برخي استان‌ها درباره لايحه پيشنهادي روبه‌رو شده كه اعتراض خود را به صورتي غيرقابل قبول مطرح مي‌كنند.

سوال مهم اينجاست كه آيا اين نمايندگان در هشت سال گذشته در مجلس حاضر نبوده‌اند؟ و آيا مجلس در 30 سال گذشته درباره لوايح پيشنهادي هيچگاه منتقد نبوده است؟ در كجا مشاهده شده كه اگر نماينده يا نمايندگاني داراي نظر كارشناسي درباره لوايح يا طرح‌ها باشند و اگر آن را با قاعده و مبتني با نظر كارشناسي و قانوني ارائه كرده باشند نظرات آنها شنيده نشده باشد؟ آيا مجلسي كه در راس امور است نسبت به لايحه و براي پيش بردن نقد و نظر و اعمال راي خود در زمان بررسي كليات يا هنگام طرح آن در كميسيون‌هاي تخصصي، كميسيون تلفيق و صحن مجلس در يك روندي كه پيشينه آن ملاحظه نشده است اقدام به طرح استعفاي دسته جمعي و حتي ترك صحن علني مجلس مي‌كند كه چگونگي اين تصميم و دلايل آن براي اذهان عمومي خيلي روشن نيست؟ جا دارد كه اين نمايندگان محترم يا سخنگويان مجلس براي روشن شدن افكار عمومي به بيان دلايل اين اقدام حضرات به شرح و تفسير بپردازند. يادمان نرود كه در مقطعي كه نمايندگان دولت جمهوري اسلامي ايران به نمايندگي از كل جامعه در حال مذاكرات حساس با 1+5 و آژانس انرژي اتمي هستند و اكثر شاخص‌هاي اقتصادي در جامعه وضعيت غير معمول را نشان مي‌دهد جامعه بيش از هر زمان ديگر نياز به آرامش داشته و در اين مهم نقش نمايندگان مردم و مجلس بيش از ديگر نهادهاست و بايد بيش از ديگران مواظب رفتارهاي سياسي خود باشند.