شجاع پوریان:فضای امنیتی و پلیسی دانشگاه ها آرام آرام تغییر می کند

متاسفانه برخی افراد نیز که در مسند قدرت هستند و حضور طیف گسترده دانشجویان در جامعه را می بینند که از نظر سیاسی در طیف مقابلشان قرار دارند و گرایش سیاسی شان با آنها متفاوت است می گویند جنبش های دانشجویی مورد سو استفاده جریانات سیاسی قرار می گیرند.اما واقعیت چیز دیگری است و شاید بدترین نتیجه گیری که به دانشجویان زده می شود این است که دانشجویان آلت دست گروههای سیاسی می شوند در صورتیکه که دانشجویان بنا به تشخیص خودشان از جریان های سیاسی حمایت می کنند. با روی کار آمدن دکتر روحانی فضای سیاسی کشور باز شده است و به نظر می رسد با تغییری که در گفتمان سیاسی و فضای سیاسی کشور بعد از انتخابات 24 خرداد ماه بوجود آمده آرام آرام دانشگاه ها از این فضای امنیتی و پلیسی فاصله خواهند گرفت.مشروح گفت و گوی دکتر ولی الله شجاع پوریان عضو چهارمین دوره شورای شهر تهران، نماینده سابق مجلس، با پایگاه خبری روز نو را می خوانید:

به نظر شما، تاریخ جنبش های دانشجویی در کشور به چه زمانی بر می گردد و چه عواملی در شکل گیری آن نقش داشته است؟
تاریخ جنبش دانشجویی در ایران به قدمت مبارزات دوره معاصر است، یعنی حرکات آزادی بخش مردم ما از قبل از انقلاب شاید در کنار حوزه های علمیه و روحانیونی که مبارزه با رژیم گذشته را قبول داشتند و در کنار حضرت امام(ره) بودند بخش ها و طیف هایی از نیروهای تحصیل کرده دانشگاهی و دانشجویان از قبل از انقلاب در مسیر انقلاب، نهضت و حمایت از فلسفه اسلامی قرار گرفتند.
البته در جنبش دانشجویی ما طیف های مختلفی وجود داشتند.در بعد از انقلاب هم دانشجویان ما در دانشگاه ها و در پایگاه های مختلف کشورحضور جدی داشتند. در دوران دفاع مقدس هم دانشجویان کانون حمایت از دفاع مقدس بودند و حضور پر شوری داشتند. بخش زیادی از شهدای ما را دانشجویان دانشگاه های مختلف کشورتشکیل می دادند و در مقاطع مختلف و انتخابات ها که نیازمند تصمیمات سیاسی بودند دانشجویان یکی از مرجع های سیاسی مردم تلقی می شدند که مردم به حرکت آنها نگاه می کردند و در رونق فضای سیاسی دانشجویان بسیار موثر بودند.
شاید برجسته ترین فعالیت سیاسی دانشجویان حضور پرشور در دوم خرداد سال 76 بود که در بوجود آمدن آن حرکت بسیار موثر بودند. بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی به دلیل اینکه برخورد با دانشجویان زیاد شد و هزینه کار سیاسی برای دانشجویان بالا رفت، فضای دانشگاه های ما از فضای علمی و رقابت های سیاسی به یک فضای امنیتی تبدیل شد و در این اواخر نیز فضا، به فضای پلیسی تبدیل شد و کم کم به انفعال دانشجویان و تعلیق دانشجویان و کم رمقی جنبش دانشجویی در کشور انجامید. خوشبختانه در انتخابات ریاست جمهوری اخیر دانشجویان و دانشگاهی ها نقش خود را بازیافتند و یخ گذشته باز شد و دوباره فضای دانشگاه ها با روی کار آمدن دکتر روحانی گرم شد. بخش زیادی از کسانی که در انتخابات به دکتر روحانی رای دادند،با فعالیت و تبلیغ دانشجویان متقاعد به حضور در انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری و رای دادن به کاندیدای مورد نظر اعتدال شدند.
برخی معتقدند جنبش های دانشجویی بعضا دچار سو استفاده های سیاسی شده اند به نظر شما این سخنان صحت دارد و چه اقداماتی برای حفظ استقلال جنبش های دانشجویی باید انجام شود؟
واقعیت این است که بخش عظیمی از دانشجویان ما به اعتقاد بنده دچار سو استفاده سیاسی نشده اند. اما متاسفانه برخی در جایی که حضور طیف گسترده دانشجویان را می بینند که از نظر سیاسی در طیف مقابلشان قرار دارند و گرایششان با آنها متفاوت است این صحبت ها را به میان می آورند اما واقعیت چیز دیگری است.
شاید بدترین نتیجه گیری و یا اتهامی که به دانشجویان زده می شود این است که دانشجویان آلت دست گروههای سیاسی می شوند. در صورتیکه که دانشجویان بنا به تشخیص خودشان از یک جریان سیاسی حمایت می کنند.
اما در مقابل این بخش عظیم ،بخش اقلیتی از دانشجویان کشورمتاسفانه توسط بخش های مختلف سازماندهی ، هدایت و حمایت می شوند و به عنوان یک اهرم در دست گروه ها و نهادهایی قرار می گیرند که به نام حرکت و جنبش دانشجویی در مقابل جریان عظیم دانشجویی عرض اندام می کنند. حتی در سالهای اخیر تلاش شد که طیفی از جریان سیاسی کشور که در دانشگاه پایگاهی نداشتند به دنبال این بودند که به جریان سازی موازی در دانشگاه ها روی بیاورد و به عنوان مثال اگر دفتر تحکیم وحدت داشتیم که سلیقه سیاسی اش مورد نظر آنها نبود در کنار آن انشعاب جدیدی به وجود آوردند و گروهی به همان نام را حمایت کردند که در مقابل آنها فعالیت کنند.
بنابراین شما معتقدید که جنبش های دانشجویی دچار سو استفاده جریان های مختلف سیاسی نشده اند؟
بنده به عنوان کسی که از ابتدای انقلاب به عنوان دانشجو و سپس به عنوان هیات علمی در دانشگاه ها حضور داشتم و از نزدیک با حرکات دانشجویی آشنا هستم این حرف را قبول ندارم که جنبش های دانشجویی دچار سو استفاده سیاسی شده اند. دانشجویان از روشن ترین بخش های جامعه هستند که بیشتر از سایر بخش های جامعه مسایل را به خوبی رصد می کنند ، می فهمند و حضور آگاهانه دارند. اما حضور آگاهانه دانشجویان به مذاق و سلیقه برخی گروها خوش نمی آید و همخوانی ندارد بنابراین سعی می شود که با برخوردهای امنیتی ، تعلیق و ستاره دار کردن و پرهزینه کردن فعالیت های سیاسی، آنها را منفعل و دلسرد کنند تا بتوانند اینگونه دانشجویان را از فضای سیاسی دور کنند و یا در مراحل و یا برهه هایی به دنبال این هستند که حرکت ها و جریان هایی تصنعی و بی پایگاه را در دانشگاه ها به وجود بیاورند که جریاناتی قوی حول آنها جمع شوند که اگر آن دانشجویان با هویت باشند و خودشان تصمیم بگیرند و از جایی حمایت و هدایت نشوند، اشکالی ندارد که سلیقه ها و جریانات مختلف در دانشگاه ها وجود داشته باشنداما متاسفانه عکس این موضوع صادق است.

در حال حاضر فضا را برای فعالیت تشکل های جنبش های دانشجویی چگونه می بینید و چرا در برخی موارد شاهد هستیم که فضای فعالیت برای دانشجویان تنگ می شود؟
واقعیت این است که در مقطع زمانی بعد از سال 88 برای دانشجویان فعالیت سیاسی دشوار شده بود. بخش زیادی از گروه های سیاسی به کما و تعطیلی رفتند و تجمع گروه های سیاسی با هزینه های متعددی مواجه می شد و هرگز اجازه نشست به گروههای سیاسی داده نمی شد.
این نگاه متاسفانه محصول همان رویکردی بود که به تعبیر دکتر روحانی ، در گذشته رویکرد امنیتی در جامعه وجود داشت و به بخش های مختلف مخصوصا فعالین سیاسی خیلی اعتماد نمی کردند و این فضا نه تنها برای دانشجویان وجود داشت بلکه برای بخش های دیگر سیاسی و فعالین سیاسی هم بوجود آمده بود. بنابراین به نظر می رسد با تغییری که در گفتمان سیاسی و فضای سیاسی کشور بعد از انتخابات 24 خرداد ماه بوجود آمده آرام آرام دانشگاه ها از این فضای امنیتی و پلیسی فاصله می گیرند. تغییر مدیریت در دانشگاه ها و آمدن مدیرانی که نگاه گذشته را آسیب می دانند و به فعالیت سیاسی دانشجویان باور دارند و از آنها حمایت صحیح و منطقی می کنند می تواند در بهبود فضای دانشگاه ها تاثیر بسیاری بگذارد.
طبیعتا این اقدامات به تعدیل فضا منجر خواهد شد و از این به بعد همانطور که در مقطع کوتاه مدت که وزارت علوم جدید آغاز بکار کرده است شاهد گشایش فضای سیاسی بودیم که بیش از 100 نفر از دانشجویانی که ستاره دار شدند و محروم از تحصیل بودند به تحصیل برگشتند و حقوقشان احیا شد ، در وضعیت اساتیدی که بازنشسته و یا اخراج شدند هم تجدید نظر صورت گرفت بنابراین با توجه به این تغییرات به نظر می آید که در آینده مشکلاتی که در گذشته نسبت به فعالیت های سیاسی دانشجویان بود روز به روز کمتر خواهد شد.