راهبرد كور دلواپسان

جماعتی که در هر دوره از تاریخ پس از انقلاب اسلامی نامی بر خود می نهند و شايد نیت و وفاداری مثال زدنی هم به نظام و انقلاب دارند و این روزهای سیاست ایرانی بیشتر زیر بیرق دلواپس شناخته می‌شوند. تلاش برای استیضاح محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه یا دست کم به چالش و مخاطره کشانیدن وزیر خارجه نزدیک ترین تلاش بخشی از این هیات در مجلس شورای اسلامی بود. ناب ترین نیروهای وفادار به سیستم های برآمده از انقلاب ها یا نظام های تجدید‌نظرطلب نقاط مهمی در تاریخ سیاسی سرزمین های مختلف هستند. گروهی که گاه چنان روایت و قرائت و عملکردی دارند که بانیان و اولیاي امور را هم به هراس و تامل وا می دارد که آیا هر نیت خیر فقط به عملکرد و حاصل مفید و در مسیر برای ملک و ملت و ساختار ختم می شود یا خیر؟ گاه کارکرد کسانی که شايد در خلوص تصمیم شان کم ترین تردید است چنان هزینه و گرفتاری‌هایی به بار می‌آورد که مسلمان نشنود و کافر هم نبیند! وقتی انقلاب به حکومت و نظم منجر می شود دیگر کار روتین کشور و تهیه امنيت و نان ملت اهم وقت اهالی سیاست را به خود اختصاص می دهد و در این برهه که به خودی خود هولناک و دشوار است‌آخرین چیزی که سردمداران به آن نیاز دارند نیرویی پرشور اما خوداجتهاد و البته بدون کنترل است که آرمانی و رویایی فکر می کند اما عملکردش بیشتر مناسب روزگار مبارزه برای ثبات است نه روزهای تثبیت.
 
جمع شدن بساط خياباني
 
به گزارش روز نو :این روزها خیابان محل اردوکشی و نزاع گروه های سیاسی نیست، بلکه محل آمد و شد مردمانی است که برای معیشت و لذت بردن از ثبات به خیابان آمده اند. پس عملکرد جماعتی که برای خیابان های خشم و ازدحام مناسبند شايد اغراق شده و دردسرساز است. گروهی که زیر عنوان دلواپسان که همان جبهه پایداری قدیم هستند و قبل ترش هم با نام های دیگری خوانده می شدند حکایت همین جماعت ذکر شده در بالا هستند. هیجان بالایی دارند و عموما به دلیل سابقه کار در نهادهای انقلابی دیدگاه های خاص و محتاطانه تری به سیاست و نحوه اداره کشور و تعامل به جهان خارج دارند. صدای این گروه فریاد است و بیشتر از هر صدایی به گوش می رسد و در بیشتر کنش ها عملکرد نفی گرایانه و مخالف خوانی دارند. با برجام و مذاکره با طرف های مقابل یا مخالف فاصله ای بعید دارندو از شرایط فرهنگی کشور ناراضی هستند و مدام وا اسفا سر می دهند و در هر حوزه ای فریادی از نارضایی و سیمایی معترض به نمایش می گذارند.
 
ژست‌هاي منتقدانه
 
سخن گفتن از موضع منتقد معترض البته جذاب و مقداری سهل است چرا که کنار گود نشستن است و فرمان به فن زدن اما به عمل کار برآید نه سخنرانی و سخن پراکنی. این طيف رييس‌دولت‌اصلاحات، روحانی و هاشمی فقید را بر نمی تافت و سید حسن خمینی و احمدی نژاد ترکیب شده با مشایی را هم مطلوب نمی دانست. کی روش و اصغر فرهادی هر دو را به یک اندازه می‌نواخت و از ظریف هم که ابدا دل خوشی ندارد. حال می شود از این گروه سوال کرد اگر تریبون و فریاد را به کناری بگذارید واز عرصه نفی وارد ساحت اثبات شوید برنامه عملی و مشخص شما برای اداره کشور در حوزه هایی که نقد وتخطئه می کنید به طور دقيق چیست؟ اگر تمام روسای جمهور و همکاران‌شان بد و در مسیر ناصحیح بوده و هستند پس مطلوب شما چه کسی و با کدام معیارهاست؟ اگر گروهی را لیبرال می نامیدید و می نواختید و گروهی را منفعل و واداده پس کمال مطلوب شما کدام شخص و کدام گروه است؟
 
بهانه‌هاي واهي