در باب پرسش از رييس دولت
در باب پرسش از رييس دولت
مصطفي ايزدي
فضاي سياسي كشور در حال حاضر با چند سوژه روزگار ميگذراند. يكي بازتابها و پيامدهاي انتخاب اوباما، يكي مرگ غمانگيز كارگر وبلاگنويس ستار بهشتي، يكي انتخابات آتي در كشور و بحث نامزدهاي رياستجمهوري، يكي هم بحث جنجالي سوال نمايندگان مجلس شوراي اسلامي از رييس دولت دهم.
در اين يادداشت جملاتي را در خصوص همين سوال نمايندگان از دكتر احمدينژاد مينويسم، شايد كساني بخوانند و از ديدگاه نگارنده مطلع شوند و مفيد افتد.
1- فراخواندن رييس قوه مجريه به مجلس قانونگذاري، امري درست، قانوني و ضروري است. آن عده از اعضاي پارلمان كه قصد ارائه پرسش به رييس دولت و شنيدن پاسخهاي او را دارند، كاري شايسته و حق انجام ميدهند و مردم از اين اقدام قانونيشان حمايت ميكنند. من البته از جانب مردم حرف نميزنم، فقط نتيجه يك نظرسنجي را كه همزمان با مناظره دو نماينده مجلس در يك برنامه تلويزيوني به دست آمد در رسانهها خواندهام و آن را بازگو ميكنم. وانگهي مردم ايران بر حسب شناختي كه بنده از آنان دارم علاقهمندند كه هميشه و همه جا از مقامات بلندپايه پاسخ بشنوند و چون پرسشهاي نمايندگان عمدتا پيرامون شرايط اقتصادي جامعه و به ويژه گرفتاريهاي معيشتي قشر وسيعي از مردم آسيبپذير خواهد بود، همگان در انتظار شنيدن پاسخهاي رييسجمهور از چند و چون وضعيت پيشآمده هستند. پس سوال از دكتر احمدينژاد يك خواست مردمي است كه از زبان افرادي چون دكتر علي مطهري بيان ميشود.
2- مجلسيان در مواجهه با پرسش از دولتيان سه دستهاند؛ دستهيي كه با جديت تمام در پي آوردن رييسجمهور پشت تريبون پارلمان هستند. دستهيي كه كلا مخالف پرسش از دكتر احمدينژاد هستند و دستهيي كه پرسش از رييس دولت را ميخواهند ولي معتقدند شرايط موجود مناسب اين كار نيست.
دسته اخير خود به دو گروه تقسيم ميشوند: گروهي كه وضعيت اقتصادي، روابط خارجي و شرايط سياسي را مناسب ايجاد يك چالش جديد ناشي از بگومگوهاي دولت و مجلس نميدانند و گروهي كه در مقابل رييسجمهور مرعوب شده و معتقدند پاسخهاي دكتر احمدينژاد، آثار تخريبي در حيثيت مجلس، افزايش قيمتها و گرفتاريهاي تازه دارد. سخن نگارنده با دسته سوم است چون دسته اول در حال تلاش براي نظارت بيشتر بر دولت و انجام وظايف قانوني خود هستند. لذا بايد از آنان حمايت كرد و از آنها خواست كه چنانچه دست از تلاش خود بردارند، به منزله بازگشتن از وفاي به عهدي هستند كه چه با سوگند و چه با گفتوگو با مردم در جريان تبليغات انتخاباتي داشتهاند و همچنان پابرجاست. دسته دوم نيز مبناي سياست خود را در حمايت همهجانبه از دولت تعريف كردهاند. بديهي است اين دسته از نمايندگان در نتيجه عملكرد دولت شريكند و احتمالا براي مشكلاتي كه موجود است پاسخي به موكلان خود ندارند. اما دسته سوم كساني هستند كه هم علاقهمند به شنيدن پاسخهاي دولت هستند و هم هميشه بهانهيي دارند كه نكند دشمن سوءاستفاده كند. يا نكند حرفهاي او اوضاع را از اينكه هست بدتر كند!
3- واقعيت اين است كه از ابتداي پيروزي انقلاب اسلامي تاكنون در كشور ما افرادي بوده و هستند كه «شرايط فعلي» برايشان دغدغه بوده است. كشور ما بيش از 30 سال است كه «شرايط فعلي»اش پرچالش و ملتهب بوده و دشمن نيز چهارچشمي مراقب حرفها، اعتراضات، اقدامات و مخالفتها و موافقتهاي درون كشور ما بوده و هست. اگر ما بخواهيم براي هميشه «شرايط فعلي» را نامناسب براي كنشها و واكنشهاي سياسي و اجتماعي بدانيم، بايد راحت در منزل بنشينيم و دست به سياه و سفيد نزنيم. به راستي اگر ما هر كارمان را با اظهارات و عكسالعملهاي دشمن وزن كنيم، معنياش اين نيست كه دشمن به ما خط ميدهد؟ مثلا اگر دشمنان ايران و انقلاب، به اين نتيجه رسيدند كه فلان شخص را از چشم مردم و مقامات بيندازند و ميدانند كه اگر از آن شخص حمايت كنند، مقامات كشوري و لشكري با او برخورد ميكنند، اين كار را نخواهد كرد؟ يعني دشمنان ما از آن شخص تعريف و تمجيد نميكنند؟ در اين صورت ما از دشمن خط نميگيريم؟ اين البته يك فرض است، ولي ميتوان آن را جدي گرفت. با اين فرض، دشمن هميشه ميتواند سوژههاي ما را بزرگ و كوچك كند و بهره خود را ببرد.نكته ديگر اينكه چرا عدهيي از مخالفان طرح سوال از رييسجمهور نگران پاسخهاي آقاي احمدينژاد هستند؟ اتفاقا اگر رييسجمهور يك كشور نخواهد فضاي كشور را درك كند يا بخواهد رقباي خود را با حرفهاي شوخي و چالشبرانگيز از ميدان به در كند، به دليل همين مشي غيرمرسوم قابل سرزنش نيست؟ اتفاقا بايد از چنين شخصي با جديت پرسيد كه اين چه مشي ناصوابي است كه اختيار كرده است؟ رييسجمهوري كه نخواهد پاسخ منتقدان خود را با كمال احترام و صبوري بدهد يا توجه نداشته باشد كه سخنانش ميتواند روي اقتصاد كلي كشور تاثير سوء بگذارد، چگونه رييسجمهوري است؟ پذيرفتن چنين منش و رفتاري در آيين دولت، دقيقا مرعوب شدن در برابر اوست كه البته زيبنده هيچ شخصي، به خصوص نمايندگان مجلس نيست.
