سلفی بازیگر زن ایرانی در قفس ببر و مارهای سمی خبرساز شد+ تصاویر

سلفی نفیسه روشن با ببر  بنگال مورد علاقه اش

اما خوب،‌ در مقابل افرادی هم هستند که بر ترس غلبه کرده و با آموزش های مختلف، توانسته اند با حیوانات، حس خوبی برقرار کرده و از تعامل با آنها به عنوان قسمتی لذت بخش در زندگی روزمره یاد کنند. برای افرادی که عاشق حیوانات هستند، حیوان وحشی و اهلی تفاوتی ندارد. آنها، به مخلوقات خدا عشق می ورزند و برای حفاظت و نگهداری شان، تلاش می کنند.

در ایران، بر خلاف تصور عموم که زنان را نسبت به حیوانات، ترسو تر از مردان می دانند، زنانی داریم که حتی در همراهی با حیوانات نه تنها پیشگام بوده، بلکه در این زمینه، نام آور و تاریخ ساز شدند. مانند مژگان روستایی که نخستین پرورش دهنده کروکودیل در ایران و خاورمیانه است.

علاوه بر ایشان، فرد دیگری که واقعا عاشق حیوانات است و برایش خروس با ببر و مار سمی، تفاوت زیادی ندارد، نفیسه روشن، هنرپیشه معروف تهرانی بوده که به واسطه تصاویر گوناگونی که از دهکده حیواناتش و زندگی مسالمت آمیز با آنان در شبکه های اجتماعی منتشر کرد، یکی از پر مخاطب ترین سلبریتی های ایرانی در شبکه های اجتماعی به شمار می رود.

گزارش امروز روزیاتو، شما را با یکی از شجاع ترین هنرپیشه های زن سینما و تلویزیون ایران آشنا می کند. کسی که سلفی با ببر و بازی با جغد و به گردن انداختن مار سمی، عادی ترین کارهاییست که در طول ماه انجام می دهد.

نفیسه روشن کیست؟

به قول احسان علیخانی، قهرمان قصه امروز ما، دختر جوانیست که نه به واسطه سلفی با ببر، بلکه بخاطر نقش آفرینی در فیلم ها و سریال های گوناگون در یک دهه اخیر، به باشگاه سلبریتی های جوان ایرانی وارد شد. نفیسه روشن، متولد اردیبهشت ۱۳۶۱ در محله باغ صبا در خیابان شریعتی تهران است. او چند سال پیش با یک خلبان ازدواج کرد و اکنون، علاوه بر سلفی در قفس حیوانات، سلفی در کابین هواپیما نیز به جمع لوکیشن های خودنگاره ایشان اضافه شده است.

نفیسه روشن، از جمله نترس ترین هنرپیشه های زن سینما و تلویزیون ایران است که با اینکه نه بدل کار است و نه در زمینه حیوانات تخصص و فعالیت حرفه ای داشته، اما عشق واقعی به آنان سبب شده تا در مزرعه خانوادگی، با حیوانات اهلی و وحشی همراه شده و با آنان زندگی کند.

البته نفیسه، یک سوارکار حرفه ای و حامی حیوانات بوده و در این زمینه، در کمپ های حمایت از حیوانات بسیار فعالیت داشته است.

ایشان با اینکه مدرک کارشناسی فقه و حقوق اسلامی از دانشگاه آزاد اسلامی دارد و قصد داشت با گذراندن دوره وکالت، یکی از وکلای تهرانی شود، اما عشق به هنر و هنرمندی سبب شد تا وی، عطای حقوق و وکالت و حقوق های آنچنانی و پرونده های پر فراز و نشیب اش را به لقایش ببخشد و خاک صحنه را ترجیح دهد.

او از مجموعه تلویزیونی کمکم کن به کارگردانی قاسم جعفری در پاییز ۸۱ به رسانه ملی آمد و ظرف یک دهه اخیر، در ۱۶ سریال تلویزیونی ایفای نقش کرده است. ساختمان ۸۵ مهدی فخیم زاده، دارا و ندار ده نمکی، پنج کیلومتر تا بهشت علیرضا افخمی، زمانی برای عاشقی محمد حسین لطیفی و برابر با اصل جلال الدین دری، ۵ کار جدیدیست که از خانم روشن در یاد داریم.

این ۵ سریال در فاصله سالهای ۸۹ تا ۹۳، در شبکه های مختلف سیما با حضور ایشان به نمایش در آمد. البته، قدیمی ها، بازی او را در سریال معروف و پر بیننده روزگار قریب کیانوش عیاری که در پاییز ۸۳ به تلویزیون آمد نیز به یاد دارند.

ایشان تا کنون در ۴ فیلم سینمایی ایفای نقش کرده است که: چک به کارگردانی کاظم راست گفتار، انسان ها اثر محسن توکلی، مادر زن سلام خسرو ملکان و شاخه گلی برای عروس قدرت الله میرزایی از آن جمله است. در چند سال اخیر به جز سریال تهران دریست سپهر محمدی که در شبکه خانگی به نمایش درآمده است، کار جدیدی از ایشان مشاهده نکردیم.

خبر جدید از این هنرپیشه عاشق حیوانات آن که قرار است نخستین تجربه تئاتری او در تالار سنگلج، بزودی روی صحنه برود.

البته باید اضافه کنیم که نفیسه روشن، فقط عاشق حیوانات نیست. او به فرهنگ ایران نیز عشق می ورزد و از مد و لباس خود نیز، برای ابراز این علاقه استفاده می کند. اخیراً ،طرح مانتو ایشان که با طرح برح آزادی (نماد تهران) جلب توجه کرد،  بازتاب رسانه ای گسترده ای در کشور به همراه آورد.

چرا نفیسه روشن عاشق حیوانات شد؟

شاید برای خیلی ها که تصاویر نفیسه روشن را در سایت های و شبکه های اجتماعی مشاهده می کنند، این سوال برایشان پیش بیاید که چرا او، تا این اندازه عاشق حیوانات شد و چه شد که او به راحتی می تواند یک ببر را بغل کرده و با جغد سلفی بگیرد و عین یک ریسمان، با ماری سمی مشغول بازی شود.

او قبلا در مصاحبه ای با خبرگزاری مهر، پاسخ این پرسش را داد. وی معتقد است:

علاقه به حیوانات به زمان کودکی من بر می گردد. پدر من آن زمان نظامی بود و دوران جنگ مأموریت پیدا کرد که به بوشهر برود. من آن زمان یک ساله بودم و به همراه خانواده با پدر به پایگاه هوایی بوشهر رفتیم و تا ۵ سالگی از سال ۶۳ تا سال ۶۸ آنجا بودیم.

من آنجا به موجودات پیرامونم عادت کردم هر گاه که از منزل بیرون می آمدم حیوانات مختلفی از جمله روباه، سمور، جغد، مار، عقرب، رتیل و… می دیدم. آن زمان مادرم همیشه به من توصیه می کرد که مبادا حیوانی را که می بینم آزار دهم، سنگ بزنم یا بکشم و به این ترتیب به این موجودات زنده عادت کرده بودم.

خانم روشن درباره مواجه شدن با مارمولک هم حرف جالبی می زند:

– اتفاقا مارمولک ترس ندارد. خاطرم هست یک روز در لوکیشن یکی از فیلم ها یک مارمولک وارد صحنه شد و همه از ترس فرار کردند، اما من این مارمولک را گرفتم و در کوچه رها کردم.

یکی از کارهای مفید همین رهاسازی است. وقتی شما حیوانی را می کشید حق یک زندگی را می گیرید. از طرف دیگر کمک به حیوانات باعث رخ دادن اتفاقات خوب می شود، من یک بار ساعت سه بامداد از پنجره منزل سگ کوچکی را دیدم که وسط خیابان بود. آن را نجات داده و کمی غذا دادم و صبح به یک پناهگاه تحویل دادم و درست همان روز یک قرارداد کاری خوب بستم.