گزارش کامل از وضعیت کوهنوردان ایرانی در پاکستان
روزنو- سه کوهنورد مفقود شده ایرانی در خوشبینانهترین برآوردها، در شرایط بسیار سخت در نزدیکی قله ۸۰۴۷ متری برودپیک قرار دارند و خانوادهها و جامعه ورزش و مردم در حالی برای بازگشت آنان در سلامت دعا میکنند که ظاهراً تنها فشار هوا، سرمای استخوانسوز و شرایط ناگوار محیطی آنان را از پا در نخواهد آورد و آن گونه که شواهد نشان میدهد این بار بیتوجهی مقامات مسول در این ماجرا، فدراسیون کوهنوردی، وزارت ورزش و باشگاه آرش در هر حادثهای که برای آنان اتفاق بیفتد بیتقصیر نخواهند بود.
فتح «قله برودپیک» از رویاها و آرزوهای بسیاری از کوهنوردان است.این قله شاید که دوازدهمین نقطه بلند جهان باشد اما به خاطر مسیر بسیار سخت و پرپیچ و خمش یکی از سختترین قلههای جهان برای فتح است. قلهها به ترتیب ارتفاع اورست، کی2، کانگچنجونکا، لهوتسه، ماکالو، چوایو، دهالاگیری، ماناسلو، ناگاپاربات، آنا پورنا، گاشربروم1، برودپیک، گاشربروم 2 و شیشا پانگما است که همه این قلهها بیش از 8000 متر ارتفاع دارند. در مقام مقایسه فتح قله بلند اورست مسیری استاندارد و مشخص دارد که حتی کوهنوران کمتر حرفهای هم با پرداخت مبلغی میتوانند در معیت کوهنوردان حرفهایتر قله اورست را فتح کنند، مساله ای که در مورد قلههایی چون برودپیک، نانگاپاربات و کی 2 ناممکن مینماید. برودپیک با ارتفاع 8047 متر واقع در سلسله جبال هیمالیا و در شمال شرقی پاکستان، به واسطه دشواری مسیرهای صعود، در لیست قلههای سخت قراردارد. از سال 1975 تا 2003، 255 بار به برودپیک صعود شده که 17 نفر در این میان جان باختهاند و حجم بالایی از این کشتهها به ریزش بهمن بازمیگردد. کوهنوردان ایران در جدیترین تلاش در سال 2009 تلاش کردند از مسیر جدیدی –از جنوب غربی- به قله صعود کنند.این مسیر شامل دو بخش می شد:
از دیواره جنوب غربی به کمپ C3 و از C3 به سمت راست و بعد، مستقیم به قله. تیم پنج نفره آرش مسیر جدیدی را برای رسیدن به قله برودپیک اتنخاب کرد که مسیر «ایران» نام گرفته است.
تیم 5 نفره ایران از گروه کوهنوردی آرش شامل رامین شجاعی سرپرست به همراه افشین سعیدی، آیدین بزرگی، پویا کیوانی و مجتبی جراحی این بار از این مسیر تا کمپ C3 (6800 متر) پیش رفت و سپس، شنبههفتهای که گذشت آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراحی صعود به سمت قله را شروع کردند و شب نخست را در ارتفاع 7350 متری گذراندند. روز بعد، از صخره بالای سرشان صعود کردند اما دشواری مسیر، سرعت صعود را کاهش داد و تنها 100 متر پیشروی داشتند و در پایان روز سوم، در 8 هزار متری این قله قرار گرفتند.این حادثه خود یکی از مشکلات بزرگ در بازگشت این گروه سه نفره شد. برنامهریزی برای صعود سه روزه انجام شده بود و آذوقه و وسایل لازم بر مبنای صعود دو روزه بود اما کندی در صعود برنامه ریزی را دچار مشکل کرد.
در ساعات نخست سه شنبه 25 تیرماه، هر 3 تن موفق به صعود به قله شدند.اما در حالی که انتظار میرفت تا بعدازظهر به کمپ C3 برسند در مسیر بازگشت زمین گیر شدند. تصور میشد چهارشنبه بتوانند با بازگشت به مسیر اصلی، به کمپ بازگردند و در همین راستا، «عزیز» که یک باربر در ارتفاع پاکستانی است،هماهنگ شد تا صبح پنجشنبه مقداری آب و مواد غذایی و یک بیسیم شارژ شده، به کمپ سوم برودپیک حمل نماید و کوهنوردان پس از بازگشت به مرتفعترین کمپ کمبود امکانات نداشته باشند. درحالی که همه منتظر بازگشت این گروه کوهنوردان پس از فتح قله بودند، آیدین بزرگی ساعت 6 صبح روز پنج شنبه 27 تیرماه در تماسی با کمپ اصلی از وضعیت نامناسبشان خبر داد و خواستار آب، غذا و کمکهای فوری شد و در ادامه در دو تماس دیگر در ساعت 7 و 10 صبح همان روز از بحرانی شدن وضعیتشان خبر دادند.
رامین شجاعی بعدازظهر همان روز پایین آمد و به کمپ C2رفت و در عوض، تیم امداد از کمپ اصلی به سمت C3 به راه افتادند. پیش از رسیدن گروه امداد، آیدین بزرگی یک بار دیگر در ساعت 20:25 به وقت محلی با کمپ اصلی تماس گرفته و عنوان کرده بود که در نزدیکی گذرگاه در ارتفاع 7800 متری است و با اشاره به پاره شدن چادرشان، از وخامت اوضاع پویا کیوان و مجتبی جراحی خبر داد. توماس کوهنورد مشهورآلمانی همراه با یک راهنمای محلی توسط هلیکوپتر به نزدیکی منطقه کوهنوردان ایرانی مفقود شده در قله برودپیک در پاکستان رفت اما موفق به یافتن آنها نشدند. در تماس آیدین بزرگی که در ساعت15:30 دقیقه روز شنبه 29 تیرماه انجام شد بر وخامت اوضاع تآکید شد وآخرین تماس ۱۹:۳0 همان روز صورت پذیرفت.
در این میان از عصر روز یکشنبه در کمال ناباوری در حالی که کمتر از دو روز از آخرین تماس آیدین بزرگی با کمپ اصلی گذشته اعلام شده است که جستجو بیش از این ادامه نخواهد یافت.کمتر از 12 ساعت بعد یعنی 11 صبح دیروز جی پی اس کوهنوردان از طریق تماس با تلفن ماهوارهای ثریا دوباره فعال شد و کورسوی امیدی در دلها پدید آمد و در پی آن تیمهای جستوجو دوباره برای نجات این سه کوهنورد ایرانی حرکت کردند.درحالی که این جستجو تا 4 ساعت بعد ادامه داشت ناگهان فدراسیون کوهنوردی پاکستان با دشوار خواندن شرایط از اتمام موقت و بازگشت تیمهای امدادی برای نجات کوهنوردان ایرانی خبر داد.
در تماس با فدراسیون کوهنوردی، مسول روابط عمومی به ما گفت که اعلام توقف عملیات نجات از سوی فدراسیون پاکستان است و ما به تلاشهای خود ادامه خواهیم داد.رضایی مسول روابط عمومی فدراسیون ضمن تاکید بر لزوم نجات این کوهنوردان ایرانی اعلام کرد که «هر چند باشگاه «آرش» بدون هماهنگی با فدراسیون این کوهنوردان را به هیمالیا اعزام کرده اما ما به تلاشهای خود برای نجات آنان ادامه میدهیم.» وی در ادامه نیز افزود که«هلیکوپتر ارتشی تا ارتفاع 6500 هم بالا میرود و توماس آلمانی همراه این هلیکوپتر بوده اما متاسفانه این کوهنوردان در ارتفاعی حدود 7800 متر ناپدید شدهاند و دسترسی نیروهای امداد زمینی به آنان نیز بسیار سخت است.»
حال این جستجو در حالی در خطر توقف قرار گرفته که پیش از این تیم امداد پاکستانی به همراه کوهنوردان سویسی امید بسیار به یافتن سه کوهنورد ایرانی داشته اند.بارها این مورد برای کوهنوردان مختلف به وجود آمده بوده که کوهنوردانی در مسیر صعود یا بازگشت از قله دچار اینگونه مشکلات شوند و شاید معروفترین آنها «رینولد مسنر ایتالیایی» باشد که اولین صعود بدون کپسول اکسیژن را به قله اورست داشته که در زمان صعود کی2 و بعد از بازگشت ناپدید شد که بعد از گذشت 4 روز با همراهی گروههای امداد رسانی موفق به بازگشت به کمپ شد.
در حالی که مسولین فدراسیون هم اکنون تنها از امید الهی برای یافتن نام میبرند، سوال مهم این است که آیا باید باور کنیم کوهنوردان ایرانی بدون امکان کمک رسانی بعد از گذشت تنها 3 روز از ناپدید شدن در هیمالیا گم شدهاند. توقف عملیات نجات شاید تیر خلاصی بر پیکر آرزوهای یک سرزمین باشد که خواستار بازگشت فرزندانش بعد از صعود تاریخی به یکی از سختترین قلههای جهان است.
