آیا اخلال و اغتشاش در سخنرانی سیاسیون پایانی دارد؟
روزنو-«بهشتی، بهشتی، طالقانی رو تو کشتی»، این شعار شاید طلیعه رویکردی نوین در مخالفت با شخصیت های سیاسی جمهوری اسلامی به شمار رود. اعتراضات و شعارهایی که حکایت از نارضایتی جمع چند ده نفری در میان حاضران، از منش سخنران داشت. رویه ای که البته هرچند مدتی کنار گذاشته شد، اما هیچ گاه به بوته فراموشی سپرده نشد و گذر زمان این داستان دوست نداشتنی و رویه هوچی گری و لمپنیستی را برای بسیاری دیگر از بزرگان مملکت تکرار کرد.
شهید بهشتی یکی از نخستین افرادی بود که از بدو پیروزی انقلاب مورد هجمه شدید مخالفین قرار گرفته بود، متفکر بزرگ جمهوری اسلامی همواره هدف اصلی تخریب ها و تهمت های مخالفین و البته طیفی از مردم فریب خورده قرار گرفته بود.
به گزارش روزنو به نقل از خردادنیوز،پس از ارتحال آیت الله طالقانی، کمتر مراسمی بود که دکتر بهشتی در آن حضور داشته باشد و شعار «بهشتی، بهشتی، طالقانی رو تو کشتی» از آن به گوش نرسد. بخشی از مخالفین جمهوری اسلامی سعی داشتند او را عنصری خطرناک و اشرافی در میان بنیانگذاران جمهوری اسلامی معرفی کنند. علیه شهید بهشتی شایعات ناصحیح بسیار به گوش می رسید و همین باعث شده بود کمتر مراسمی باشد که دکتر بهشتی در آن سخنرانی کند و شعارهای تخریبی علیه او به گوش نرسد. امام خمینی(ره) پس از شهادت دکتر، او را شهید مظلوم خواند و پس از آن بسیاری از مردم درک کردند که چه جفایی در حق این اندیشمند بزرگ و تئوریسین متفکر مملکت انجام شده است.
روایت است آیت الله هاشمی روزی از دکتر بهشتی می پرسند، «ناراحت نمی شوید وقتی اینهمه تخریب و تهمت را در مقابل خود می بینید؟ دکتر بهشتی هم در پاسخ با لبخندی می گویند، عجله نکن، نوبت به تو هم خواهد رسید»
سید محمد خاتمی
سید محمد خاتمی، کسی بود که همیشه بر شعار زنده باد مخالف من، تاکید می ورزید. مطالعه تاریخ ایران نشان می دهد خاتمی یکی از محبوب ترین روسای دولت در تاریخ ایران معاصر به شمار می رود، اما او هم در اواخر دوران ریاست جمهوری اش، چنین رویکردهایی را تجربه کرد. سید محمد خاتمی در اواخر عمر دولتش، در سخنرانی در دانشگاه تهران، با شعارها و انتقادات جمعی از دانشجویان مواجه شد؛ در حالیکه عموم دانشجویان، منتظر سخنرانی رئیس دولت هشتم بودند، جمعی چند نفره، با شعارهای خود در صحبت های سید محمد خاتمی اخلال ایجاد کرده و مانع از سخنرانی سید اصلاحات می شوند. انتقادات و توهین های تندی نثار خاتمی می شود و او تنها از آنها می خواهد که پس از اتمام اعتراضاتشان، به خاتمی هم اجازه پاسخگویی و صحبت کردن بدهند. اما اعتراضات و شعارها همچنان ادامه دارد؛ خاتمی چندین بار از آن چند نفر می خواهد که اجازه دهند صحبت هایش به اتمام برسد، اما آنها بی توجه به درخواست او، همچنان علیه رئیس دولت اصلاحات شعار می دهند، این روند تا آنجا ادامه می یابد، که خاتمی سخنانش را نیمه تمام به پایان می رساند و خطاب به آنها می گوید: «انشالله بعد از من کسانی خواهند آمد که به وعده هایشان عمل خواهند کرد و شما نتیجه عمل کردن آنها را خواهید دید» بعدها خاتمی از این رخداد به عنوان شیرین ترین خاطره عمرش یاد می کند؛ روزی که به زعم او، دانشجویان بی پروا از پیگردهای امنیتی، به خود جرات می دهند اینچنین در مقابل رئیس دولت بایستند و هرچه می خواهند از او انتقاد کنند؛ بی آنکه نگران آن باشند که این شعارها و ابراز مخالفت ها برایشان مشکل ساز شود.
آیت الله هاشمی
آیت الله هاشمی هم بعد از روی کار آمدن دولت عدالت گستر نهم، طعم تلخ انتقادات اینچنینی را چشید. محمود احمدی نژاد از زمره سیاسیونی بود که برای عرضه خود در سطوح عالیه نوعی جنجال پردازی و حساسیت برانگیزی را در ادبیاتش پیرامون شخصیت های سیاسی طرح و ارائه می داد و این گفتارها و سبک نگرش به نضج بداخلاقی های سیاسی کمک شایان توجهی کرد. هر چند که خود وی نیز از تبعات این برون ریزی رفتاری بی بهره نماند.
سرانجام در سال 85 آنچه بهشتی به هاشمی وعده داده بود محقق شد. سخنرانی اکبر هاشمی رفسنجانی در قم را چند طلبه متشنج کردند، آنها در اقدامی هماهنگ از چند جای مختلف، در حین سخنرانی هاشمی، با صدای بلند شروع به طرح سوال از رئیس مجمع تشخیص مصلحت کردند. نوای هماهنگ این طلبه ها که تعدادشان کمتر از انگشتان یک دست بود، باعث شد صدای هاشمی به مردم نرسد. اما هنوز فضای تخریب هاشمی به آنجا نرسیده بود که بتوان مراسمش را قطع کرد. مردم حاضر در مسجد، این چند طلبه را به بیرون مسجد هدایت کردند و نگذاشتند اخلال در صحبت های رئیس دولتهای پنجم و ششم به نتیجه برسد. مردم قم و حاضران در جلسه با شعارهایی چون «هاشمی هاشمی؛ خدا نگهدار تو» این چهار تن را از جلسه بیرون بردند. آیت الله هاشمی هم تنها سکوت کرد و پس از خروج طلبه ها به سخنان خود ادامه داد.
هاشمی در آخرین نماز جمعه ای که امامتش را بر عهده داشت نیز یکباردیگر با این جنس شعارها روبه رو شد. تعدادی با شعارهایی بر له او و جمعیتی با فریادهایی در حمایت از او.
سید حسن خمینی
این قصه اما به نوه امام هم رسید. به رسم معمول مراسم سالگرد امام خمینی، سید حسن خمینی در سال 89، پشت تریبون می رود تا همچون همیشه قبل از رهبر معظم انقلاب به ایراد سخنرانی بپردازد، اما این بار اوضاع متفاوت است، گویی بناست این رشته دست به دست از بنیانگذاران انقلاب به فرزندان و نوادگانشان هم سرایت کند و حالا پس از هاشمی به نوه امام رسیده است. عده ای با شعارهایی مانع از ادامه سخنرانی سید حسن می شوند و او را دعوت به بازگشت از راهی که به زعم آنها خطاست می خوانند. اخلال در صحبت های سید حسن به حدی می رسد که پایان سخنانش میسر نمی گردد و او نیمه کاره قصه را به پایان می رساند؛ اما بر خلاف جمعیت شعار دهنده، رهبر انقلاب پیش از آغاز سخنانش، استقبال گرمی از سید حسن می کند و او را در آغوش می گیرد. مصافحه ای که خود گویای بسیاری از نکات بود و بی گمان در رد اقدامات ساختارشکنانه و غیر اخلاقی می توان آن را ارزیابی کرد و البته پیام واضحی برای اخلالگران سخنرانی سید حسن نیز با خود به همراه داشت.
محمود احمدی نژاد
اما این حلقه عاقبت به احمدی نژاد می رسد، او که روزگاری بسیاری از طرفدارانش، دیگران را نقد می کردند حال خود در مقابل رویکردهای اینچنینی قرار گرفته بود. سال 1390 و در حرم حضرت امام (ره)، احمدی نژاد با جمعیتی رو به می شود که با شعارهایشان مانع از سخنرانی رئیس جمهور محبوب می شوند. شعارها البته یک سمت و سوی مشخص دارد و همه حکایت از نقش اسفندیار است. مردم، ناراضی از نفوذ مشایی، حیا کن، رها کن سر می دهند و خواهان جدایی محمود از اسفندیارند. اما احمدی نژاد که از این برخوردها در دیدارهای خارجی بسیار دیده، با خونسردی به صحبت هایش ادامه می دهد. «مخلص آقای رئیس، نوبت شما هم می رسه، من نوکر همه شما هستم»، پاسخ احمدی نژاد است به مخالفت ها و اعتراضات جمعیت.
ناطق نوری
لیالی احیای 1391، رشته را به ناطق نوری می رساند. آنجا که رئیس مجلس پنجم طبق روال سنتی هرساله ماه رمضان، در مشهد در حال سخنرانی است و عده ای با ذکر صلوات قصد قطع کردن سخنان شیخ را دارند. ناگفته پیداست که بازهم برخی مواضع شیخ خاطر عده ای را مکدر کرده و آنها به همین دلیل برای خود مجوز اخلال در سخنرانی او را صادر کرده اند. رقیب سید محمد خاتمی در سال 76، اما با تمام شعارها و اعتراضات، سخنرانی خود را به پایان می رساند. البته تاثیر این اقدامات همچنان پابرجاست و ناطق پس از مختل کردن سخنرانی اش در مشهد، دیگر در هیچ مراسمی پای تریبون نرفت و در هیچ مجلسی به ایراد سخنرانی نپرداخت. اما این اقدامات از سوی چه جریان ها و گروههایی انجام می پذیرد؟ بازهم همچون همیشه سخن از فعالیت های سازمان یافته و از پیش هماهنگ شده برای تخریب بزرگان نظام است. گروههایی که انگار همیشه قرار است ناشناس و پشت پرده باقی بمانند.
علی لاریجانی
گویی نهضت ادامه دارد و حال چند روز پس از دعوای کم نظیر روسای دو قوه، سخنرانی نماینده مردم قم، در شبستان امام خمینی این شهر، با اقدامات جمعی مختل می شود. و حالا نوبت آقای رئیس مجلس است تا این برخوردها را تجربه کند. عده ای کفن پوش، اینک از لاریجانی طلب بصیرت می کنند. اما رئیس قوه مقننه، بی توجه به این شعارها، به صحبت های خود ادامه می دهد؛ ظاهرا بی توجهی رئیس مجلس، عصبانیت جمع صد نفره را بیشتر می کنند و آنها این بار شروع به پرتاب مهر به سمت لاریجانی می کنند. اتفاقی که هیچگاه به این سطح نرسیده بود. اختلال ها همیشه در حد شعار و فریاد بوده است، اما اینبار قصه انگار قدری با دفعات قبل تفاوت دارد و اعتراضات به شکل فیزیکی بروز پیدا کرده. علی لاریجانی یک بار خطاب به افراد شعاردهنده می گوید: آقایان حالا بنشینید، که این هم باعث شعله ور شدن شدت اعتراضات می شود و جمعی صد نفره که بعدها تعدادی از حامیان احمدی نژاد خوانده شدند، رفته رفته از نقاط مختلف شبستان امام خمینی(ره) قم، خود را به نزدیک ترین نقطه سخنرانی می رساندند و نردههایی که در صفوف اول و جایگاه چیده شده بود را انداخته و مهر پرتاب کنان به سمت جایگاه سخنرانی حمله ور می شوند. فضا به شکل درگیری های آمریکای لاتین پیش می رود و به همین دلیل محافظین رئیس مجلس مجبور می شوند، وی را از شبستان امام خمینی(ره) بیرون ببرند.
تکرار چندین و چند باره این رخداد، باعث شد تا رهبر انقلاب هم لب به اعتراض بگشاید و از افرادی که خود را حزب اللهی می خوانند، بخواهد که به این اقدامات پایان دهند؛ چراکه این اقدامات به ضرر نظام است. ایشان همچنین تاکید کردند که با اقداماتی که در قم و پیشتر در حرم امام صورت گرفت مخالف هستند. پس از آن کمیسیون امنیت ملی مجلس، در گزارشی اتفاقات سخنرانی رئیس مجلس در قم را مورد بررسی قرار داد و شنیده شده سه نفر از اهانت کنندگان را نیز معرفی کرده است. واکنش های که در تلاش برای پایان دادن به قصه طول و دراز اخلال در سخنرانی مقامات جمهوری اسلامی انجام می پذیرد.
قصه ای که سرِ دراز داشته و گویی ادامه دار نیز هست. تقریبا از تمام جریانات سیاسی کشور از اصولگرا و اصلاح طلب گرفته تا جریانِ موسوم به انحرافی و نمایندگان دولت و البته اعتدالیون و حتی روحانیون از این رویکرد در امان نبوده اند. حال باید منظر ماند و دید که پشت پرده این اخلال ها چه جریان فکری لانه کرده و بالاخره چه سرنوشتی برای این داستان پر فراز و نشیب رقم خواهد خورد؟
