تغییر در ترکیب مجلس
روزنو :جلال جلالیزاده
در تلاش تمام احزاب، جبههها و تشکلها برای رسیدن به پیروزی، فرمولی واحد وجود دارد، که آن هم پرهیز از تشتت و رسیدن به وحدت است. چه جناح اصولگرا و چه جناح اصلاح طلب به خوبی میدانند که اگر از این فرمول قدیمی، اما ثمربخش، استفاده نکنند، قطعا جناح رقیب به پیروزی خواهد رسید. این را تجربه هم اثبات کرده است. نیم نگاهی به تاریخ فعالیت احزاب و جناحهای سیاسی کشور برای رسیدن به قدرت و یا قرار گرفتن در جایگاهی چون کرسیهای بهارستان یا ورود به ساختمان پاستور ثابت کننده این مدعا است. برای مثال آنچه در سال ۸۴ موجب شکست اصلاح طلب شد، وجود کاندیداهای مختلف در انتخابات ریاست جمهوری بود که حاصل آن اتفاق، به وجود آمدن دولت نهم و دهم به ریاست محمود احمدینژاد بود. این اتفاق البته فقط در اردوگاه اصلاح طلبان نیفتاده است. بلکه نگاهی به آخرین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۹۲ میتواند نشان دهد که اصولگرایان هم چنین خطاهایی داشتهاند. اما آنچه اکنون باید در دستور العمل کار اصلاح طلبان برای انتخابات دهم مجلس شورای اسلامی قرار بگیرد - که گرفته است - رسیدن به وحدت است. وحدتی که حاصل شده و اکثیری خطا ناپذیر برای پیروزی است. اما نکته مهم اینجاست که ما به این سوال پاسخ دهیم که چه نیازی به تغییر ترکیب مجلس فعلی داریم؟ معتقدم یکی از دلایل عمده لزوم تغییر ترکیب مجلس، کمک به دولت است. به اعتقاد من مجلس نهم شورای اسلامی میتوانست بیش از آنچه که انجام داد به دولت کمک کند. اما متأسفانه چنین اتفاقی نیفتاد و نه تنها در خیلی از گلوگاههای پر پیچ و خم و خطرناک، مجلس کمکی به دولت نکرد بلکه سنگی هم پیش پای دولت گذارد. برای مثال زمانی که تیم وزارت خارجه و هستهای ما سخت مشغول مذاکرات بودند، نمایندگان مجلس هنوز خستگی از تن ظریف، وزیر امور خارجه کشورمان به در نرفته او را برای ارائه گزارش به کمیسیون فرا خواندند. یا اظهار نظرهایی از سوی برخی نمایندگان مجلس طرح میشد که نه تنها کمکی به دولت نمیکرد، بلکه در روند مذاکرات هم تأثیر منفی میگذاشت. بنابراین آنچه درابتدا باید بدانیم این است که ما نیازمند مجلسی منتقد و در عین حال یاور دولت هستیم. البته این بدان معنی نیست که مجلس دولتی شود، بلکه به این مفهوم است که نمایندگان مجلس بیش از این برای حل برخی مشکلات کشور، که به جای مانده از گذشته است، کمک کنند. روحانی و تیمش در حالی دولت را تحویل گرفتند که با انبوهی بدهکاری و خزانه خالی رو به رو بودند. رکود اقتصادی در کشور به وضعیت فاجعه باری رسیده بود و از این رو دولت نیازمند مدارای بیشتری از سوی نمایندگان بود. هر چند عده قلیلی در مجلس که تریبون و صدای بلندی هم دارند، مدام دولت را نه نقد بلکه تخریب کردند، اما دولت آن سالها را پشت سر گذاشت و اکنون کشور در وضعیت مساعدتری نسبت به گذاشته به سر میبرد. از این رو به نظر میرسد که اصلاح طلبان که نزدیکی بیشتری به دولت دارند، بتوانند با تکیه بر اکثریت صندلیهای مجلس، دولت را برای سالهای پیش رو همراهی کنند. هر چند که در نهایت تصمیم گیرنده مردم هستند، اما معتقدم طی سالهای گذشته و خصوصا سالهای اخیر، مردم نیزبه خوبی دریافتهاند که مجلس جای چه کسانی نیست و یا چه ترکیبی باید داشته باشد.
