بیشتر اطلاعاتی که دانشمندان درباره مومیایی شدن میدانند برگرفته از دستنوشتههای است که هرودت، تاریخدان یونان باستان (قرن 5 پیش از میلاد) برجای نهاده است. طبق نوشتههای وی، ابتدا تماماندامهای داخلی بدن را خارج کرده و محتویات مغز را نیز از طریق حفرههای بینی بیرون میآورند. سپس پیش از قرار دادن جسد در محلول نمک حاوی ناترون (ترکیبی از خاکستر سودا و بیکربنات سدیم) که تمام مایعات بدن را خشک و از فساد آن جلوگیری میکند، حفره شکمی و قفسه سینه را ضدعفونی میکنند. درنهایت بدن را در نوارهای کتانی پیچیده و در قبر دفن میکنند.به گفته محققین پیشازاین از همین فنها برای مومیایی کردن اندامهای انسانی و حیوانی استفادهشده است؛ اما هیچگاه از روشهای جدید علمی در حین فرایند مومیایی شدن استفادهنشده بود.
دکتر پاپاگروگوپولا از دانشگاه دموکریتوس شهر تریس (یونان) و همکارانش پای یک جسد اهدایی به دانشگاه زوریخ سوییس را مومیایی کردند. پیش از آن نیز آن ها برای مقایسه کار خود گوسفندی را با استفاده از گرمای خشک و بهصورت طبیعی مومیایی کردند اما شکستخورده و پس از یک هفته کار را متوقف کردند.
برای بررسی پای جسد نیز از روشهای مختلف مثل مشاهده عینی، میکروسکوپ، تجزیهوتحلیل دی اِن اِی و اشعه ایکس استفاده کردند. این عملیات مومیایی کردن تقریباً موفقیتآمیز بود اما هفت ماه به طول انجامید و در مقایسه با روش سنتی دوماهه مصریان باستان بسیار به طول انجامید. به گفته پاپاگروگوپولا احتمالاً این امر به دلیل محیط خنک و نمناک زوریخ در مقایسه با محیط گرم و خشک مصر است. نتایج کلی تحقیق نشان میدهد دمای محیط، رطوبت و فضای اسیدی عوامل تعیینکننده در فرایند مومیایی کردن هستند و استفاده از محلول نمک هم برای خشککردن بافتهای جسد از فساد آن جلوگیری میکند.
