سال ۹۲ ، سالِ بازگشت به اعتدال

خیلی ها روی این بحث اعتدال به نتیجه رسیده اند. یعنی هم در سطح بچه های جوان و احساسی و هم در سطح آدم های میانه و اجرایی کشور و هم حتی در سطح باتجربه ها. من شنیدم که حتی خود آقای مهدوی کنی اظهار کرده اند که کشور را با یک گروه نمی شود اداره کرد و باید همه دست به دست هم بدهیم .ایشان این حرف را به مخالفین خودشان گفته اند نه به دوستانشان. این اظهارات به هر حال ما را امیدوار می کند.این تجربیات هم طبیعی است. من خیلی این کسر و انکسارات افراطی را ماندگار نمی بینم.دیروز یک جوانی را دیدم که معلوم بود جوان تند و احساسی بود که در ستاد مهندس موسوی در بخش جوانان هم خیلی نقش فعالی داشت و بعدش هم زندان رفته بود و بعد هم حکم تعلیق مفصلی گرفته بود. خیلی تصادفی هم او را دیدم و گپی زدیم. دیدم خیلی جالب است که او می گوید چند نوع اصلاح طلبی داریم. اصلاح طلب منفعل، اصلاح طلب معتدل و اصلاح طلب تندرو و خیلی جالب بود که که این جوان می گفت به نظر من اصلاح طلب معتدل در حال حاضر می تواند فعال باشد. یعنی حتی بچه های تند افراطی هم به این نتیجه رسیدند و این مساله را باید به فال نیک گرفت. همه می خواهیم در جامعه کار و زندگی کنیم و معاشرت داشته باشیم. همه‌مان هم می‌گوییم دور از خشونت می خواهیم انتقاد داشته باشیم و می خواهیم نواقص و کاستی ها را اصلاح کنیم و دنبال براندازی و تغییرات نظام نیستیم. مثلاً خدای ناکرده فرض کنید این نظام اگر نباشد چه نظامی را می خواهیم جایگزین این نظام بکنیم؟ دنبال چه الگویی هستیم ؟ الگوی آمریکایی، روسی یا الگوی چینی؟ ما اگر بخواهیم این الگوی- ملی اسلامی خودمان را با شرایط جامعه، فرهنگ، دین و منطقه به صورت مستقل حفظ کنیم نیازمند یک تلاش همه جانبه و وحدت ملی و گفتمان ملی هستیم. ما ضمن اینکه خوبی های آقای خاتمی را می گوییم باید نقد ها را هم بگوییم. یک انسان محجوب در مقابل هر دو طرف حجب و حیایش مانع کار می شود. یک بار ایشان در اواخر دوره اش در دانشگاه با دانشجویان برخورد کرد. آنجا ایشان احساس کرد اگر نتواند یک جریان سیاسی را به ریل میان روی برگرداند کار از دستش خارج می شود. ممکن است خیلی مسائل با سلیقه ما جور نباشد اما نمی شود این سلیقه را در جامعه جاری و ساری کنیم. نمی شود، گفت هر چه دفتر تحکیم نمی پسندد از جامعه حذف شود. البته دفتر تحکیم شکل گیری اش به دلیل علاقه به امام بود و نخستین گروهی بود که جلوی مجاهدین خلق سینه سپر کردند. کنش هایی شبیه افراط آنها، ما را در دردسر می اندازد. آقای خاتمی دو جنبه داشت. یکی مدیریت اجرایی و دیگری مدیریت سیاسی جامعه باید به هر حال این را کنترل می کرد. فکر می کنم بخشی از قضیه به این برمی گردد که در این کنترل ها ضعیف عمل کردیم. الان آقای خاتمی در جلساتی که خود من شاهد بودم تحت تاثیر حرف های احساسی قرار می گیرد. اگر ایشان منطق و استراتژی تعریف کند نباید تحت تأثیر این تیپ سخنان قرار گیرد اما خیلی از اوقات ما می بینیم که در مقابل این مسائل دلش نمی‌آید مقابله کند چون می داند این سخنان از روی حسن نیت است. آقای خاتمی باید تکلیف خود را با بچه های روحانیون مبارز و مشارکت و دیگران مشخص کند. ایشان باید با همین نیروی کاریزماتیکی که دارد این تشکیلات را یک سامانی بدهد. ما در حال حاضر یک توده عظیمی داریم که علاقه مند به ویژگی های شخصیتی آقای خاتمی هستند که خود ما هم در این دسته هستیم. یعنی به خصلت های خوب اخلاقی ایشان علاقه داریم اما از این خصلت ها باید برای سامان بخشیدن و تشکیلات‌سازی استفاده شود که متاسفانه باید گفت در این هشت ساله از این خصوصیت بهره برداری درستی صورت نگرفته است. آقای هاشمی به عنوان یکی از استوانه های نظام که همیشه در جهت حفظ اعتدال و برقراری تعادل جامعه تلاش می‌کرده است؛ چپ که در متن قدرت و بالای صحنه قرار گرفت تلاش کرد آقای هاشمی را حذف کند. نخستین توهین ها و نخستین تخریب ها را جناح چپ علیه آقای هاشمی انجام داد. بعد آمدند دیدند کار خوبی است طرف مقابل هم چنین کاری را شروع کرد. در حالی که همیشه جناح معتدل با این نوع تخریب ها و فرهنگ خشونت کلامی مخالف است. غیر از کسانی واقعا نمی خواهند با این نظام کار بکنند، غیر از آنها که حیات خود را در افراطی گری و تفرقه اندازی می بینند ، غیر ازآنها که رفته اند و پیوسته اند به سلطنت طلبان و اپوزیسیون خارج از نظام ؛ نشانه های بارزی از بازگشت به اعتدال درتمام جریانهای سیاسی داخل کشور دیده می شود که آن را باید به فال نیک گرفت .